Zin en Waanzin

Terug van weggeweest

2012-03-17T06:36:00.000-07:00

Ruim een maand heb ik niet geblogd, maar daar ben ik weer! Komende donderdag ben ik weer helemaal thuis, na een opname van drie maanden. De laatste 4 a 5 weken heb ik doorgebracht op de open afdeling, de manie was al over maar ze willen je dan altijd nog even houden om te kijken of het goed blijft gaan. Op de open afdeling mag je er gewoon zelf af (het woord zegt het al)
Er is iedere dag een dagopening, er zijn wat therapieën (niet zo veel, het is voornamelijk zitten en roken zoals op elke psychiatrische afdeling) en koken doen we zelf ... pfff... gelukkig geen dekselmaaltijden meer zoals we dat noemen...
Ik zal blij zijn als ik er weg ben.

Een oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid

2012-01-27T08:06:00.001-08:00

Voor u onderstaand stuk van Herman Groen leest, wil ik eerst mijn ei erover kwijt. De mensen met wie ik opgenomen zit op crisisunit A van het Willen Arntszshuis in Utrecht zijn zo ver heen dat ze niet eens weten wat ze financieel boven het hoofd hangt. Bovendien lopen ze bijna allemaal onder bewind. Dit plan gaat uit van de assertieve burger. Dat zijn deze mensen niet. Te ziek.

bron: http://www.ekudos.nl/

Psychiater Herman Groen roept op tot 'burgerlijke ongehoorzaamheid'. Hij maakte een stappenplan waarin hij adviseert hoe patiënten het beste met de eigen bijdrage kunnen omgaan.

‘Wanneer de rekening van de zorgverzekeraar op de mat valt, betaal dan alleen het eigen risico. Wacht met betalen van de eigen bijdrage voor ggz-zorg’, dat adviseert psychiater Herman Groen. Groen is directeur van ggz-instelling 't Centrum in Twello, maar heeft dit stappenplan op persoonlijke titel opgesteld. Wachten met betalen van de eigen bijdrage is stap één van zijn stappenplan hoe om te gaan met de door minister Schippers opgelegde eigen bijdrage voor ggz-behandelingen.

Incassobureau

Stap twee: Wanneer er een aanmaning komt, niet betalen. Groen: ‘Pas wanneer de verzekeraar na een paar herinneringen dreigt met een incassobureau en administratiekosten, kom je in actie – dat is stap drie. Je stuurt een mailtje naar je zorgverzekeraar waarin je vraagt om betaling in termijnen. Dat geeft je weer even ruimte.’

Geen boetes

Stap vier luidt: Betaal alleen als je echt niet anders kan. ‘Als de zorgverzekeraar bijvoorbeeld je verzoek om gespreide betaling heeft afgewezen.’ Het is uitdrukkelijk niet de bedoeling de patiënten in moeilijkheden te brengen, zegt Groen. ‘Als je precies het stappenplan volgt, krijg je geen boetes.’ Volgens Groen is de meerderheid van de patiënten hiertoe heel goed in staat.

Dak- en thuislozen

Ondertussen is het beeld ontstaan dat onze patiëntengroep alleen maar zou bestaan uit ongeregelde dak- en thuislozen en overlasteroorzakers. Ten onrechte. Een grote groep mensen met bijvoorbeeld een depressie of paniekstoornis kan in deze situaties heel goed adequaat reageren. Bovendien, veel mensen vertonen al automatisch dit soort betaalgedrag.’

Persoonlijk verhaal

De eerste vier stappen dienen volgens Groen om 'de administratieve last voor de verzekeraars te optimaliseren.' Met andere woorden: de uitvoering van de eigen-bijdrage-maatregel moeilijker te maken. ‘Een manier om zichtbaar te maken dat deze maatregel écht niet kan.’ Als patiënten vanwege de eigen bijdrage besluiten te stoppen met de behandeling, raadt Groen hen in stap vijf aan te vragen of hun behandelaar hierover melding maakt bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg. In de zesde stap zegt Groen de patiënten hun persoonlijke verhaal te mailen naar Tweede Kamerleden Lea Bouwmeester (PvdA), Hanke Bruins Slot (CDA), Anne Mulder (VVD) of Geert Wilders (PVV).

Slapende marmot

Groen hoopt dat door dit soort acties de discussie over de eigen ggz-bijdrage weer oplaait. ‘Soms hoor ik: het besluit is tóch al genomen. Ja, nou en? Over de Hedwigepolder was ook al besloten, en de JSF staat ook steeds opnieuw ter discussie. Er moet niet het idee ontstaan dat de ggz-sector een slapende marmot is die alles maar over zich heen laat komen.

Burgerlijke ongehoorzaamheid

Waarom moeten patiënten voor psychiatrische zorg een eigen bijdrage betalen, en patiënten die voor lichamelijke ziekten in het ziekenhuis worden behandeld, niet? Er is hier sprake van discriminatie! Daar mag bést wat burgerlijke ongehoorzaamheid tegenover staan, van patiënten én van behandelaars.’ Behandelaars kunnen volgens hem bijvoorbeeld brieven naar de Inspectie sturen, en patiënten stimuleren hun verhaal naar politici te sturen. (CS)

Ambulances om niks

2012-01-25T03:55:00.000-08:00

Ik kan hier niet in de details treden vanwege de privacy van een medeclient. Maar er gaan vandaag een en mischien twee ambuulanceritten gemaakt worden voor niks. Omdat het volgens de regeltjes is. De regeltjes moeten anders, want zo kost de GGZ inderdaad veel geld. Wie meer wil weten mag me een e-mail sturen.

Van Zyprexa naar Orap

2012-01-23T23:26:00.001-08:00

Ik slikte Zyprexa als antipsychoricum, dit medicijn heeft echter veel nare bijwerkingen zoals dik worden, geheugenverlies, evenwichtsstoornis, slokdarmproblemen en ga zo maar door.

Daarom wordt mijn Zyprexa nu afgebouwd en vervangen door Orap, wie precies wil weten wat het is moet het maar even googelen :-)

Verder slik ik rivotril, dat is een soort kalmeringspil, twee op de dag en twee voor het slapen gaan.

Zo, nu zijn jullie helemaal op de hoogte :-)

Sporten

2012-01-23T12:21:00.001-08:00

Vandaag was hier niet veel te beleven. Gelukkkig konden we in de middag een uurtje sporten. Ik heb op de crosstrainer gestaan, mijn armen getraind en wat Pilates oefeningen gedaan. Gelukkig wordt er om de hoek een filiaal van mijn eigen sportschool geopend, binnenkort. Tegen die tijd hoop ik wat meer vrijheden te hebben en kan ik lekker sporten bij mijn eigen sportschool!

Het avondeten was niet zo lekker dus ben ik 's avonds met Ibo nog een Caesar Salad wezen eten in een gelegenheid in de buurt, en nu is hij weer naar huis en ik zit binnen.

Niet echt een spannende dag dus.

Ik heb mijn telefoon terug

2012-01-22T23:28:00.000-08:00

Ze hadden mijn telefoon afgenomen en ik mocht niet meer internetten.

Nu mag het wel weer, ik heb mijn telefoon en simkaart terug, en hou die als ik het maar niet over de afdeling heb. Wel wilde ik even melden dat ik een concept voor ze heb geschreven wat betreft een twitterbeleid.

Gesloten crisisafdeling, de eerste dag

2012-01-21T04:14:00.000-08:00

Eigenlijk is er gisteren niet zo gek veel gebeurd, Wakker worden, koffie drinken, roken, en dat soort dingen. Ik heb mijn intakegesprek gehad met mijn psychiater, het vierde intakegesprek in een maand. Toen was het 12.30 en gingen we lunchen.

Ik mag er niet alleen uit, alleen onder begeleiding van verpleging of familie. We was gisteravond een meneer op de afdeling die een beetje boos deed, maar dat liep niet uit de hand. Verder heb ik na het avondeten van 19.00 uur tot 23.00 uur geslapen. Daarna heb ik nog even Iris Kroes The Voice of Holland zien winnen.

Om 01.00 uur ben ik weer naar bed gegaan, en heb goed geslapen.

Vanochtend zijn mijn ouders geweest met een goede vriendin van hun, was erg gezellig. We hebben een wandeling gemaakt (want ik mag er dus uit onder begeleiding van familie) ik heb een grote bos bloemen voor ze gekocht voor hun steun. Ik had ook een ketting gemaakt bij de creatieve therapie, die heb ik aan mijn moeder gegeven en voor mijn vader ben ik een dromenvanger aan het maken.

Verder heb ik voor mezelf vijf pakken tomatensap gekocht en een bakje met sneeuwklokjes. Toen ik terugkwam moest ik een half uur rusten, en toen gingen we lunchen, en nu zit ik dit te tikken... blijf het volgen!

Gesloten crisisafdeling, de eerste avond

2012-01-19T23:25:00.000-08:00

Gisteravond werd er ie,amd door zes man naar de isoleercel gedragen. Hij moet daar slapen omdat hij anders de anderen de hele nacht wakker houdt. Het ging heel rustig, we waren met vier andere patienten in de huiskamer en het gaf geen onrust.
Daarna gingen we met zijn vierren Pauw en Witteman kijken. Het is hier veel rustiger dan op de open afdeling.

Ik heb tomaten-groentesap bij me, tabasco, rijstwafels, en ik heb mijn eigen waterkan en kopje, en uiteraard sjek. Ook heb ik mijn eigen bed bij me, een tweepersoons electrisch oppompbaar luchtbed van thuis, omdat ik rugpijn krijg van de bedden hier.

De waterkan werd gisteren in de huiskamer al enthousiast gebruikt, iemand wilde hem meenemen naar zijn kamer maar ik zei: "Die is van mij, en toen kreeg ik hem weer terug. Vandaag ga ik mijn naam erop laten zetten. Die meneer stak een sigaret op in de huiskamer, wat niet mag, en ik heb er eentje met hem meegerookt, maar dat zal ik niet meer doen want ik houd me hier aan de regels.

We hebben een rookhok en een dakterras, dus waarom zou ik in de huiskamer roken... onzinnig en nog gevaarlijk ook, want als het brandalarm afgaat dan moet je 650 euro betalen.

Om 0.10 heb ik nog een appeltje gegeten en toen ben ik naar bed gegaan, om 06.00 uur was ik wakker, en om 6.50 was er koffie. Ik heb een nieuwe jurk aan omdat ik een betaalde klus als blogger heb gescoord, een zwart truitje en zwarte laarzen.

Verder ben ik het eens met Paul de Krom dat het een voorwaarde voor bijstand moet worden dat je Nederlands spreekt. Ik ben het er alleen niet mee eens dat je zo'n cursus zelf moet bekostigen. Ik bedoel, waar moet je dat van betalen als je geen bijstand krijgt en je spreekt geen Nederlands? Ik vind dat de Sociale Dienst die cursussen moet aanbieden en dat de mensen tijdens het volgen van de cursus al bijstand moeten krijgen.

NB ik weet niet of ik van de verpleging toestemming krijg om te twitteren, maar ze hebben nog niets gezegd over bloggen. Als je de gebeurtenissen op Unit A, de gesloten crisisafdeling van het Willem Arntszhuis in Utrecht wilt blijven volgen, abonneer je dan op dit blog.

Een onverwachte overplaatsing

2012-01-19T11:24:00.000-08:00

Vandaag ben ik plotseling overgeplaatst van de open Unit C naar de gesloten crisis-afdeling A.
Dat was terecht en meer wil ik daar niet over kwijt.

Het grote voordeel is, dat ik nu ook verslag kan doen van Unit A. Ik deed vanaf 6 januari verslag van Unit B, daarna deed ik verslag vanaf Unit C, en nu dus vanuitUnit A. Drie afdelingen in minder dan een maand tijd is zelfs voor een gekkenhuis heel gek en daarom heb ik besloten te stoppen met twitteren, en verslag te doen vanaf dit weblog.

Als ik een nieuw blog heb geplaatst zet ik een link op twitter en dan kunnen jullie het allemaal lezen. Op het moment is het hier rustig, maar dat kan op Unit A snel veranderen... blijf het volgen!!!

Driegangendiner op Unit C

2012-01-18T13:43:00.000-08:00

Als hobbykok en opgenomen psychiatrisch patient zit ik nu in de situatie dat ik op een afdeling zit waar tweemaal in de week zelf gekookt wordt, je moet dan met een aantal mensen koken voor tussen de twaalf en de vijftien man met een budget van 3 euro per persoon.

Wie mij al langer volgt zal begrijpen dat ik deze taak meteen naar me toe heb getrokken. Ik heb hier een stevige opoefiets met grote fietstassen, daarmee fiets ik naar de Kanaalstraat naar mijn eigen Turkse groenteboer, en voor de moslims op de afdeling ga ik langs de Turkse slager. En dan zijn er ook nog mensen vegetarisch, dus graag een menu met keus uit vega, halal en gewoon eten.

Ik heb nu twee keer gekookt, de eerste keer heb ik kipkerrieschotel gemaakt van anderhalve kilo halal kip die ik door de slager alvast in stukjes heb laten snijden. Er ging wat prei en paprika in, kruiden, vier flesjes kookroom, en gekookte rijst was er nog in de vriezer dus dat hebben we laten ontdooien en dat heb ik op het eind in een pan heet water gezet, en klaar. Overigens hadden we er ook nog een salade bijgemaakt van ijsbergsla en radijs.

De tweede keer hadden we rucolasla met peer en honing/mosterddressing, penne met verse tomatensaus met daarin prei, ui, knoflook, champignons, paprika, veel tomaten natuurlijk, en als toetje een appel-crumble met vanille ijs.

De methode is zo dat ik zelf naar de Kanaalstraat fiets voor het vlees en de groente, en een andere patient een briefje geef voor de Albert Heijn. Als we dan allebei terug zijn gaan we koken, dit komt erop neer dat ik achter het fornuis sta en dat er drie of vier mensen groente zitten te snijden. Af en toe komt er iemand met een plank groente die bij mij in de pan mag. Meestal ben ik een kwartier voor tijd klaar, maar zulke grote hoeveelheden koelen niet snel af. Dus kan rustig de tafel worden gedekt, kan ik nog een sigaretje roken, en vervolgens eet iedereen zijn buik vol en krijg ik zoveel complimenten dat ik onder de tafel wil kruipen. De sfeer op de afdeling verbetert erdoor, en ik leer steeds beter koken voor grote groepen. We koken zelf op woensdag en op vrijdag, en op zaterdag, de rest van de dagen eten we uit zo'n ziekenhuisbord met een metalen deksel, dat ergens in een centrale keuken wordt gemaakt, ingevroren en hier weer ontdooid, blegh.

Overigens ben ik begonnen te inventariseren wat er allemaal nog lag in de keuken, dit waren bijvoorbeeld heel veel kruiden, blikjes tonijn, uien, knoflook en tomatenpuree enzovoorts. Ik kook vanuit de restjes die er nog liggen, dat doe ik thuis ook en dat scheelt geld, en dan heb je dus vanille-ijs toe.

Meestal als er hier patienten zelf koken worden er veel pakjes en zakjes gebruikt en halen ze alles bij de Albert Heijn in de Twijnstraat. Dat is dus zo lang ik hier zit anders en het wordt erg gewaardeerd. Dit is een resocialisatie-afdeling en ik weet niet hoe mijn 'opeisen' van de baan als kok zich daartoe verhoudt. Maar ik heb nog niemand horen klagen :-)

Informatie over de eigen bijdrage GGZ van Maliebaan verslavingszorg Utrecht

2012-01-13T07:31:00.000-08:00

Vandaag heb ik duidelijke en betrouwbare informatie gekregen over de eigen bijdrage GGZ. Een vrouw die in de clientenraad van Maliebaan zit heeft het speciaal voor me naar Unit C gebracht. Ik heb het voor iedereen die interesse heeft overgetypt. Met dank aan Centrum Maliebaan voor de uitstekende informatie!
____________________________________________________________________________________

Bron: Centrum Maliebaan

Informatie voor patienten van Centrum Maliebaan (CMb)

Eigen bijdrage in 2012

Wat vindt CMb van de eigen bijdrage?
Het kabinet heeft besloten dat iedereen die in de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) dus ook bij Centrum Maliebaan (CMb) in behandeling is of gaat, per 2012 een eigen bijdrage moet betalen. Wij zijn het hier absoluut niet mee eens maar vinden wel dat we u hierover moeten informeren.

Wat betekent dit voor u?
Met ingang van 2012 vinden er grote veranderingen plaats in de financiering van de geestelijke gezondheidszorg. Daaronder valt ook de verslavingszorg. Zo moeten patienten van 18 jaar en ouder een eigen bijdrage gaan betalen. Deze eigen bijdrage komt bovenop het eigen risico dat u nu al aan de zorgverzekeraar betaalt. De eigen bijdrage gaat in vanaf 1 januari 2012. Als u al in 2011 als patient bij Centrum Maliebaan stond ingeschreven, dan hoeft u voorlopig nog geen eigen bijdrage te betalen. Pas wanneer in 2012 of daarna een nieuwe behandeling voor u ingaat, krijgt u met de eigen bijdrage te maken. De eigen bijdrage wordt maximaal een keer per patient per jaar door de zorgverzekeraar in rekening gebracht.

Wat moet u betalen vanaf 2012

Wanneer u niet meer dan 100 minuten in totaal in behandeling bent geweest betaalt u €100, bijvoorbeeld wanneer u een intakegesprek hebt gehad maar er volgt geen behandeling.

Wanneer u meer dan 100 minuten in totaal in behandeling bent geweest, betaalt u maximaal €200 per jaar. U heeft bijvoorbeeld 10 gesprekken gehad in 2012, dan betaalt u niet meer dan € 200

Wanneer u in een kliniek bent opgenomen bijv. in de Detox of op Leyenhove dan moet u €145 (kosten onderdak en eten) per maand gaan betalen. De eerste maand hoeft u niet te betalen, wanneer u een deel van de maand in de kliniek zit dan betaalt u ook een deel van de € 145

Wanneer uw behandeling heeft bestaan uit een opname in een kliniek plus ervoor of erna een aantal gesprekken dan moet u € 145 per maand plus € 200 voor de gesprekken betalen.

Wanneer u een behandeling bij Centrum Maliebaan heeft gevolgd en daarna bijvoorbeeld bij Altrecht en beide behandelingen worden in hetzelfde kalenderjaar opgestart dan betaalt u niet meer dan € 200 in dat kalenderjaar.

Een volledige behandeling via internet kost € 50 per traject, ongeacht het aantal sessies.

Hoe moet ik de eigen bijdrage gaan betalen?
U zult een rekening ontvangen van uw ziektekostenverzekeraar

Maar ik betaal toch al een eigen risico aan mijn ziektekostenverzekeraar?
Dat klopt, waarschijnlijk heeft u een eigen risico van €220. Helaas komt de eigen bijdrage daar nog bij.

Ik kan deze bijdrage onmogelijk betalen
Sommige mensen kunnen in aanmerking komen voor bijzondere bijstand van de gemeente. Zij kunnen dan een vergoeding krijgen van de gemeente voor zorgkosten. Doe navraag bij uw gemeente.

Een voorbeeld
U meldt zich in februari aan bij CMb en volgt ambulante behandleikng. De behandeling wordt in oktober afgesloten, CMb stuurt dan een factuur naar uw zorgverzekeraar. U ontvangt vervolgens een rekening voor uw eigen bijdrage van € 200. Bovendien ontvangt u van uw zorgverzekeraar een rekening voor uw (resterende) eigen risico van € 220

Wie hoeft er geen eigen bijdrage te betalen?

jongeren tot en met 17 jaar
mensen die gedwongen worden opgenomen en niet langer dan 28 dagen bij ons verblijven
mensen die in een crisis verkeren en daarvoor hulp krijgen
mensen die bemoeizorg krijgen dus die de zorg min of meer opgedrongen krijgen
mensen die in opdracht van justitie in behandeling zijn bij Centrum Maliebaan
mensen die al in 2011 bij Centrum Maliebaan in behandeling waren en waarvan hun behandeling doorloopt in 2012 (de behandeling mag dan niet langer duren dan 1 jaar)

Vragen
Dat kunnen wij ons voorstellen. Bovenstaande gaat over de grote lijnen van de eigen bijdrage. Stel uw persoonlijke vragen aan uw zorgverzekeraar of kijk op www.veranderingenindezorg.nl

De maatregelen, vaagheid troef en schandalig.

2012-01-09T06:43:00.000-08:00

Rechtstreeks vanuit gesloten afdeling Unit B Altrecht Willem Arntszhuis, waar ik sinds 21 december opgenomen zit (vrijwillig) bericht ik u, dat zelfs het maatschappelijk werk van Altrecht mij niet kan vertellen of ik per 1 februari 2012 een eigen bijdrage van 145 euro in de maand moet betalen voor mijn opname hier.

Mijn psychiater weet het ook niet. Het is namelijk zo dat je pas een eigen bijdrage moet betalen als een nieuwe Diagnose Behandel Combinatie (DBC) start (zie vorige blog) maar niemand kan mij vertellen op welke datum voor mij een nieuwe DBC start. Ik ben hier in behandeling gekomen in 1991, toen bestonden er nog helemaal geen DBC's. Ik heb me er nog nooit mee bezig moeten houden, maar nu wel, want die 145 euro moet ik betalen van een WAjong uitkering van 900 euro in de maand. Dat kan ik nog wel opbrengen omdat ik hier eet, voor mensen in de bijstand is het nog veel erger, daar bericht ik u hieronder over.

Wat ik nu in ieder geval wel net van een maatschappelijk werker heb gehoord, is dat er geen nieuwe DBC start als je van ambulant naar klinisch gaat. Ambulant is af en toe een gesprek met je psychiater, en klinisch betekent: opgenomen worden. Dus mensen, iedereen die opgenomen wordt: dat valt onder dezelfde DBC als je ambulante behandeling.

Kortom, het is vaagheid troef, ik doe mijn best wat ik hier hoor de wereld in te brengen om wat duidelijkheid te scheppen.

Bijstand

Nu wat de bijstand betreft. Als je in de bijstand zit en je wordt opgenomen, dan wordt alleen nog je huur doorbetaald, en je krijgt wat zakgeld. Met andere woorden, je wordt al gekort omdat je hier eet. Dan word je dus omdat je die 145 euro in de maand moet gaan betalen, twee keer gekort vanwege dat je hier eet. En die 145 euro moet je betalen van je zakgeld. Ik weet niet hoeveel dat is, maar dat zal rond 145 euro liggen... houd je dus niets meer over.

Zo werken deze maatregelen dus uit. Ik vind het een schandaal.

Over welke maatregelen hebben we het?

2012-01-07T23:20:00.000-08:00

Overgenomen van Altrecht patienteninformatiefolder, december 2011 versie 1.0

Wat betekent de eigen bijdrage in de geestelijke gezondheidszorg voor u?

Met ingang van 2012 vinden belangrijke veranderingen plaats in de ggz waarbij een eigen bijdrage gevraagd wordt van patienten. Deze eigen bijdrage geldt voor mensen van 18 jaar en ouder

Let op! Deze eigen bijdrage komt dus bovenop de al bestaande afdracht van het eigen risico, dat de zorgverzekeraar al bij u int.

Bent u ambulant (poliklinisch|) bij ons in behandeling?

Dan krijgt u van uw zorgverzekeraar een rekening voor een eigen bijdrage van €200,- (per jaar)

Alleen wanneer uw ambulante behandeling niet langer duurt dan 100 minuten (per jaar), is de eigen bijdrage lager €100,- (per jaar) Houd (sic!) u er daarom rekening mee, dat de tijd van de behandelaar daaromheen (voorbereiding, vastlegging, administratieve afhandeling) meetelt: die 100 minuten grens is dus snel gehaald!

Wanneer uw behandeling bij ons al in 2011 gestart is, worden deze veranderingen pas belangrijk voor u, wanneer uw DBC* toe is aan verlenging. De eigen bijdrage geldt namelijk voor nieuwe \DBC's, die geopend worden ná 1 januari 2012. Het secretariaat van de afdeling kan u vertellen wanneer dat is.

Dat is niet waar. Ik zit op een gesloten Unit en de psychiater is voor mij aan het nagaan hoe het zit met mij en mijn DBC (AvB)

Er komt geen eigen bijdrage voor

jeugd en jongeren t/m 17 jaar
mensen die onvrijwillig op basis van de wet BOPZ worden behandeld
patienten met een crisis DBC
patienten die via bemoeizorg binnenkomen
patienten die onder justitie vallen

Bent u klinisch bij ons opgenomen?

Wanneer u klinisch bent opgenomen, geldt er vanaf 1 januari 2012 een eigen bijdrage van € 145 per maand. Deze kosten (voor onderdak en eten) komen op de eigen bijdrage voor uw behandeling (maximaal €200,- per jaar). De enige uitzondering zijn patienten onder de 18 jaar.

Met andere woorden, de rest uit het rijtje hierboven moet die 145 euro per maand wel betalen (AvB)

Overige wijzigingen

Naast de eigen bijdrage verandert er nog iets: als u een afspraak bij Altrecht niet nakomt en u zegt niet op tijd af (er wordt niet vermeld wat dat is, op tijd (AvB)) dan kan Altrecht u hiervoor een rekening sturen. Deze kosten kunt u niet declareren bij uw zorgverzekeraar.

Wat vindt Altrecht van deze maatregel?

De maatregelen die door dit kabinet zijn gekozen (voor mensen die niet zo thuis zijn in de politiek, we hebben een VVD-CDA minderheidskabinet met gedoogsteun* van Geert Wilders AvB) zijn absoluut niet wat Altrecht wenst. Wij vinden dat deze maatregelen discriminerend zijn, omdat patiënten met een lichameljike aandoening deze eigen bijdrage (nog) niet hoeven te betalen. De politiek houdt echter voet bij stuk en dus zullen de zorgverzekeraars u kosten in rekening gaan brengen voor uw behandeling bij Altrecht, We realiseren ons dat het voor sommige patienten heel moeilijk wordt de zorg die zij hard nodig hebben te kunnen betalen en vinden dat heel pijnlijk. Het enige wat we kunnen doen is u zo goede mogelijk informeren, zodat u n iet voor verrassingen komt te staan bij het afsluiten van uw behandeling.

Deze informatie (en meer) staat ook op http://www.altrecht.nl/
Met vragen kunt u terecht bij het Altrecht Informatiecentrum (030-2308585) of informatiecentrum@altrecht.nl. Maar u kunt natuurlijk ook terecht bij uw zorgverzekeraar.

*DBC staat voor Diagnose Behandel Combinatie. Voor iedere behandeling wordt een DBC geopend, die maximaal 365 dagen mag duren. Eventueel woprdt er daarna dus voor u een nieuwe DBC geopend. Dat is het moment waarop u in 2012 te maken gaat krijgen met een eigen bijdrage

Omdat niemand mij kan vertellen wanneer mijn DBC afloopt (mijn psychiater mailt er nu achteraan voor me) weet ik niet of ik per 1 februari 2012 de eigen bijdrage van € 145 moet gaan betalen voor mijn opname, van mijn Wajonguitkering van € 900 in de maand Ik vind het heel slordig dat ik dat op 8 januari 2012 nog niet weet AvB)

Eigen risico
Iedereen in Nederland betaalt de eerste 220 euro die hij per jaar aan zorgkosten maakt, aan de zorgverzekeraar terug. (Ik niet, ik heb mijn eigen risico herverzekerd via de collectieve Agis armoedepolis van de gemeente Utrecht AvB) Het gaat daarbij om alle kosten, lichamelijke (tandarts, ziekenhuis of fysiotherapie) en de geestelijke gezondheidszorg.

Eigen bijdrage
Daar bovenop komt dus nu voor de geesteljike gezondheidszorg een eigen bijdrage, die afhankelijk is van het soort zorg dat u nodig hebt. Uw zorgverzekeraar gaat dus zowel het eigen risico als de eigen bijdrage voor de geestelijke gezondheidszorg bij u in rekening brengen.

Morgen: wat dit voor gevolgen heeft voor mensen die worden opgenomen met een bijstandsuitkering (AvB)

*gedoogsteun: Geert Wilders zit niet in de regering, maar heeft wel met ze afgesproken met ze mee te stemmen bij belangrijke besluiten. Hij is dus geen minister maar fractievoorzitter en partjileider van de Partij voor de Vrijheid PVV

Open Dag op de Gesloten Afdeling

2012-01-07T00:56:00.000-08:00

Zoals jullie weten, of niet weten, ben ik sinds 21 december 2011 opgenomen op Unit B van het Willem Arntszhuis in Utrecht vanwege een manische episode.

Eergisteravond twitterde ik wat dingen die hier zoal gebeuren en de reacties daarop waren zo leuk dat ik besloot om gisteren, 6 januari 2012 dus, de hele dag verslag te doen van de gebeurtenissen.

Van zeven uur in de ochtend tot vijf uur in de middag heb ik getwitterd en de reacties waren overweldigend. Ik heb 100 nieuwe volgers, van GroenLinks bestuurders tot GGZ cliënten, van journalisten tot collega-schrijvers. Ik volg ze allemaal terug.

Er belde 1 bezorgde therapeut naar de afdeling of dit wel kon in verband met de privacy. Of ik niet knettermanisch was. Die is te woord gestaan door de verpleging. De verpleging van Unit B stond achter mijn actie. Sterker nog, de verpleging twitterde mee.

Deze therapeut wil ik verzoeken contact met mij op te nemen, ik wil haar een kleine attentie sturen vanwege haar oplettendheid.

's Avonds kreeg ik een probleem met mijn HTC Desire. God weet waar hij is...(diefstal) maar we hebben hier een gemeenschappelijke computer en dus kan ik lekker doortwitteren. Alleen moet ik deze computer delen met vijftien mensen. Dus ik zal niet in dezelfde frequentie doortwitteren, dat houdt overigens geen mens vol :-) maar ik blijf iedereen wel op de hoogte houden van het reilen en zeilen op Unit B.

Dat doe ik via dit weblog, omdat ik dan wat meer kwijt kan dan in 140 tekens, en ook op twitter.

Dus voor wie het allemaal wil volgen, lees ook af en toe mijn weblog, en zegt het voort.

Lamskoteletjes met rijst en courgette

2011-12-21T01:09:00.000-08:00

Foto: Tuinadvies

Gisteren kookte ik iets lekkers.

Ik haalde twee lamskoteletten bij de islamitische slager. Die wreef ik in met mosterd en oregano. Dit gaat het beste door ze in een plastic bak te stoppen, de mosterd en oregano en zout en peper erbij te doen, deksel op de bak en flink schudden.

Ik bakte ze even aan in de pan, en liet ze toen een half uur op een laag pitje doorbakken.

Intussen sneed ik twee courgettes in plakken van zo'n 2 centimeter dik, en deze zette ik op met wat water, wat olijfolie, gehakte peterselie en knoflook. Dit moet ook ongeveer een half uur koken, de courgettes zijn dan lekker zacht.

Tot slot had ik nog een restje rijst met kerriesaus van de vorige dag. In die kerriesaus zaten stukjes ananas en stukjes mandarijn. Ik heb pijnboompitten in een pan geroosterd, en de rijst erbij gedaan met nog een handje rozijnen. Opbakken tot het warm is :-)

En het was weer heerlijk.

Feyza en Adrianna Papell

2011-12-15T10:16:00.000-08:00

Kerst komt eraan. En dan vraag je je af als vrouw: wat moet ik aan. Stel, je loopt in je favoriete kringloopwinkel, en je ziet een jurk hangen met daarin een label: Adrianna Papell. Je kent het label niet, maar de jurk lijkt van goede kwaliteit en bovendien zit hij jou als gegoten, behalve dan dat de borsten van Pamela Anderson er met gemak inkunnen, en jij hebt een iets kleinere cup. In andere woorden: hij flubbert van boven.

Maar ja, Adrianna Papell. Het fascineert. Je rekent bij de kassa die acht euro af die ze voor dat ding vragen en je neemt hem mee naar huis. Daar ga je googelen en dan vind je de website. Wauw!

Nu die flubberende bovenkant nog.

Zoals u weet, of niet weet, ben ik dol op de Turkse groenteboer. Maar sinds vandaag ben ik ook dol op de Turkse kleermaker. Zijn winkel heet Feyza. Hij zit op de Kanaalstraat. Afgelopen maandag ging ik naar hem toe met de jurk.

Feyza liet mij fluks in het pashok de jurk aantrekken en speldde er twee coupenaden in.

Vandaag kon ik hem halen. Het kostte twintig euro, want een jurk van boven op maat maken is vakwerk. Van Feyza moest ik in het pashok even proberen, en jawel. Pamela zou hem nu niet meer passen, maar bij mij zit hij perfect.

Nu heb ik dus een op maat gemaakte Adrianna Papell jurk. Helemaal klaar voor de feestdagen!

Hortus Magicus

2011-12-11T08:07:00.001-08:00

Onderstaande foto's zijn genomen in de kas in de Oude Hortus aan de Lange Nieuwstraat in Utrecht.

Coleslaw

2011-12-08T11:09:00.001-08:00

Foto http://www.2x2.nl/

Vandaag heb ik een simpel winterrecept voor een salade voor 2 personen
Neem een spitskool en snijd die in tweeën.
De helft doe je in een zak in de koelkast, de andere helft snijd je in reepjes.
Maak in de slakom een dressing van een schep mayonaise, een scheut yoghurt en een scheut ketchup, peper en zout. Roer de spitskoolreepjes door de dressing. Doe er rozijnen door.

Lekkkkkker.

Rode kool op ouderwetsche wijze

2011-12-03T06:06:00.001-08:00

Vandaag maak ik rode kool.

Eerst snijd ik de kolen fijn.

Vervolgens gaat de gesneden kool in de pan. Mooi toch de binnenkant van zo'n kool.

Op twee rode kolen doe ik er vier appels in, 100 gram basterdsuiker en 150 ml azijn.

Ruim anderhalf uur heeft het gekookt, tijdens het laatste halfuur doe ik er kaneel in.

En het resultaat is rode kool op ouderwetsche wijze.

Erwtensoep van gele spliterwten

2011-11-30T13:46:00.001-08:00

Zo af en toe neem ik bij mijn Turkse groentenboer een Onbekend Ingrediënt mee.
Zoals gele spliterwten. Ik heb nog nooit zelf erwtensoep gemaakt, laat staan van gele spliterwten. Ik was er dan ook van overtuigd dat ik een soort bonenschotel aan het maken was, maar het werd soep. Deze soep heb ik twee dagen later nog eens gemaakt, maar dan geïnspireerd door een recept. Van niemand minder dan Nigella Lawson.

Komt-ie.
Voor een grote pan soep.

een zakje gele spliterwten

twee uien
een prei
twee winterwortels

een schepje bouillonpoeder
een rookworst
foelie

Week de spliterwten ongeveer vier uur in water.
Hak de uien, de prei en de winterwortel fijn en bak ze even aan.
Doe nu de erwten, de groente en de bouillonpoeder samen in de pan. Doe er water bij, zoveel dat alles onder staat.
Breng het aan de kook en laat het een uur doorkoken.
Voeg gesneden rookworst toe en kruimel er wat foelie* overheen
Doorroeren en nog een kwartiertje laten koken.

*foelie is de gedroogde zaadmantel van de muskaatnoot en bestaat uit sliertjes. Ik heb een eetlepel verkruimelde sliertjes in de soep gedaan.

Alette's Best Buy Budget Tips

2011-11-27T06:08:00.001-08:00

In deze tijden van crisis en bezuinigingen kan het handig zijn budgetstrategieën toe te passen. Daaronder versta ik: je hebt wensen, bijvoorbeeld iedere week een opinieblad, regelmatig sporten, naar de sauna, en hoe kom je nu met zo min mogelijk euro's bij je doel. Hieronder volgen twee van Alette's Best Buy Budget Tips!

Best Buy Budget Opinietijdschrift

Time Magazine Europe

Iedere week een blad in de bus vol wereldpolitiek, maatschappelijke ontwikkelingen, film- en boekbesprekingen, enzovoorts. Abonnees van Time mogen rond november twee jaarabonnementen cadeau geven voor €39,- (voor samen). Zoek dus iemand die abonnee is en probeer zo'n vrijwel gratis abonnement te pakken te krijgen. Het jaar erop verleng je het en dan betaal je twee jaar lang €40,- voor een jaarabonnement. Daarna brengt Time je €60,- per jaar in rekening, maar hé, dat is nog steeds niet veel, en bovendien mag je dan zelf abonnementen weggeven, zodat je meteen je vriendenkring gelukkig maakt. Bovendien krijg je overal cadeaus bij: als je je abonnement verlengt krijg je bijvoorbeeld een tas, een digitale camera, een horloge, en die kun je dan zelf houden of weggeven aan iemand die het leuk vindt.

http://www.time.com/time/magazine/europe

Best Buy Budget Sportschool en Sauna

New Style Fitness Healthclub (voor de Utrechters onder ons)

Deze sportschool is gevestigd in Utrecht West en Maarssen, en heeft vier filialen, waarvan twee met sauna. Je mag met je pasje overal onbeperkt sporten. Er zijn voor de leden gratis appels, gratis koffie, gratis begeleiding, gratis kinderopvang, en dat voor het onvoorstelbare tarief van €17,50 in de maand. Dit gaat wel om het "tot 17.00 uur" tarief. Wil je ook in de avond dan betaal je €27,50 per maand. Deze twee abonnementsvormen hebben de voorwaarde dat je aan jaarabonnement neemt en het geld in 1 keer laat afschrijven. Er is een keur van abonnementsvormen, dit zijn de twee goedkoopste! Ik heb mij laten influisteren dat er nog een vijfde filiaal bijkomt aan de Oudegracht tegenover Tivoli, en dat er op de locatie Maarssen uitgebreidere saunafaciliteiten gebouwd gaan worden.

http://www.betaalbaarsporten.nl/

Heb je ook budgettips, en dan bedoel ik originele tips, dus niet in de categorie 'draai de verwarming een graadje lager' dan hoor ik het graag.

Schemerwandeling

2011-11-25T11:05:00.001-08:00

Marillion en Max Havelaar

2011-11-24T04:02:00.001-08:00

Ik zit weer lekker op de rit met mijn boek! Bij het schrijven heb ik steeds dezelfde muziek aan, namelijk de cd Misplaced Childhood van Marillion. Deze muziek heeft precies dezelfde gloomy toon als mijn boek. Hierboven het eerste nummer van de cd, Pseudo Silk Kimono.

Ik heb mezelf ruimschoots over de tachtig paginagrens geschreven. Mijn doel is om eerst het volledige verhaal op papier te krijgen. Vervolgens om alles in te voegen wat ik onder het schrijven bedenk en wat nog toegevoegd moet worden in hoofdstukken waar ik al voorbij ben. Deze zaken noteer ik in een schrijfblok waarin ik voor ieder hoofdstuk een pagina heb.

Als dat klaar is dan ga ik misschien nog spelen met vertellers en verhaallijnen. Denk Max Havelaar. Maar zo ver is het nog lang niet...

Sinterklaasmenu

2011-11-19T11:40:00.000-08:00

Vandaag heb ik een herfstmenu gemaakt.
Dit menu is heel handig vantevoren te bereiden. Als je gasten komen (om Sinterklaas te vieren bijvoorbeeld) dan heb je 's middags in alle rust voorbereid, en hoef je alleen nog maar wat gaspitten en een oven aan te zetten.

Voor vier personen

Runderstoofpot met bruin bier en mosterd

1 kilo runderlappen
50 gram roomboter
vier uien
verse rozemarijn of tim
laurierblaadje
azijn
2 flessen bruin bier bijvoorbeeld Heineken Oud Bruin
1 bruine boterham besmeerd met grove mosterd

Snijd de uien in ringen.
Snijd de runderlappen in dobbelsteentjes en braad ze aan in de roomboter.
Als ze aangebraden zijn, schep ze dan met een schuimspaan uit de pan en doe de uien in het braadvocht en bak die vervolgens tot ze zacht zijn. Afblussen met een eetlepel azijn.

Voeg nu het vlees er weer bij, samen met twee flesjes bruin bier, de verse rozemarijn en het laurierblaadje, en breng het aan de kook. Leg er een gesmeerde boterham met grove mosterd op en laat het heel zachtjes anderhalf uur koken (tegen de kook aan, dat wil zeggen af en toe een bel is goed, maar niet keihard laten doorkoken) Na anderhalf uur zet je het gas uit.
De boterham met mosterd is dan volledig geabsorbeerd door de stoofpot :-)

Hier heb je geen omkijken meer naar, als de gasten er zijn dan warm je hem nog even door.

Voor de rode kool:

1 rode kool
100 gram basterdsuiker
1 deciliter azijn
2 appels
kaneel

Snijd terwijl de stoofpot opstaat de kool fijn, en doe in de pan met de gesneden appels, de azijn, en de basterdsuiker. Doe er eventueel nog wat water bij. Aan de kook brengen. Dit gerecht moet ook lang koken, ik denk 45 minuten of zo. Voeg op het laatst de kaneel toe, even doorroeren. Zet het gas uit.

Hier geldt hetzelfde als voor de runderstoofpot: als de gasten komen even doorwarmen, afgieten en klaar.

Voor de aardappelpuree:

Schil en kook de aardappels. Stamp ze fijn met een stamper, doe er wat melk, zout en nootmuskaat bij, even flink doorroeren, schep het in een ovenschaal, en maak een korstje door er paneermeel overheen te strooien waar je klontjes roomboter op legt. Schotel op het aanrecht zetten.

Op het moment dat je gasten binnenkomen zet je de oven op 200 graden, en doe je de schaal er twintig a dertig minuten in. Dit is precies de tijd die je nodig hebt om iedereen van een drankje te voorzien, je stoofpot en je rode kool door te warmen, en de tafel te dekken.

Volgens mijn gasten rook dit eten naar Sinterklaas.
Succes verzekerd dus :-)

Hoekje om trapje af

2011-11-17T04:01:00.000-08:00

Iedere dag probeer ik ongeveer anderhalf uur te schrijven aan mijn roman. Ik ben in het stadium dat het verhaal me wel duidelijk is. Wat ik op het moment doe is de hoofdpersonen soepel door het verhaal heen voeren. Ik heb de grove lijn "op papier" maar nu ben ik overal informatie aan het toevoegen: in welk seizoen zitten we, hoe ziet het er buiten uit, hoe ziet het er binnen uit. Verder laat ik mensen in en uit auto's en liften stappen, trappen op en af lopen, enzovoorts.

Ik maak plattegronden in mijn schrijfblok van de verschillende locaties. In het schrijfblok noteer ik ook welke informatie ik in het begin van het boek nog moet toevoegen, aan de hand van wat ik verderop bedenk. Deze tip om per hoofdstuk te noteren wat er moet gebeuren heb ik van mijn vriendin Helga. Dit werkt veel beter dan iedere keer terugscrollen en de informatie invoeren. Als ik straks de hele verhaallijn inclusief weersomstandigheden en bewegingen van de hoofdpersonen op papier heb, heb ik dus ook een keurig overzicht in mijn schrijfblok van wat ik per hoofdstuk nog moet toevoegen.

Na anderhalf uur is mijn concentratie op en ga ik andere dingen doen!

Conclusies over spullen wegdoen

2011-11-14T15:12:00.000-08:00

Afbeelding: Goeroentje

Zoals u weet, of niet weet, ben ik dit jaar bij mijn vriend ingetrokken. Dat betekende twee huishoudens samenvoegen. Twee strijkijzers, twee tweepersoonsbedden, twee wasmachines, je hebt van alles twee. En daar blijft het niet bij. Want niet alle dingen waarvan ieder er maar één heeft, zoals een tekentafel, of een vitrinekast, passen in het gezamenlijke huis...

Daarom stonden we in mei op de vrijmarkt met twintig dozen vol met spullen. Daarom zetten we items op Marktplaats. Daarom lieten we de kringloopwinkel langskomen. Daarom zetten we een aantal dingen aan de straat. Daarom gaven we van alles weg aan vrienden en kennissen.

Nu, nu we de laatste doos met onder andere kunstplanten, een globe en het spel "De wereld van Sophie" naar de kringloopwinkel hebben gebracht, nu is het tijd voor conclusies.

En die conclusies luiden als volgt.

Alles van Ikea wat je op Marktplaats zet is binnen een dag verkocht.
Alle boeken over spiritualiteit die je op Marktplaats zet zijn binnen een dag verkocht.
Kringloopwinkels willen alles hebben, behalve dertien jaar oude verschoten driezitsbanken.
Spullen die een uitgesproken smaak verraden, zijn moeilijk te verkopen. Hier reken ik ook alle Nederlandse literatuur mee die niet geschreven is door Herman Koch.
Het is erg lonend om dingen weg te geven aan je nieuwe buren! Goede binnenkomer!

Autobiografie schrijven 3

2011-11-13T07:46:00.000-08:00

Afbeelding: Hellenica

Wat ook erg belangrijk is als je een patiëntenautobiografie gaat schrijven is: afstand!
Wanneer je bijvoorbeeld nog erg boos bent vanwege dingen die zijn gebeurd, dan is het verstandiger om die van je af te schrijven in een dagboek of logboek. Als je gaat schrijven voor een lezer, dan is het niet de bedoeling dat je woede tussen de regels doordruipt. Dan wordt het namelijk een klaagzang.

Laat je dus niet afleiden door het gezang van de sirenen.

Autobiografie schrijven 2

2011-11-08T13:26:00.000-08:00

Foto: Kassel

In mijn vorige blog Autobiografie schrijven 1 heb ik geschreven dat alles wat je opschrijft relevant moet zijn voor het verhaal, en dat zaken die gespeeld hebben in je leven, niet noodzakelijkerwijs in de autobio hoeven.

Nu zou ik het graag nog wat toespitsen op de patiëntenautobiografie. Ik heb er namelijk niet alleen eentje geschreven, maar ik heb er ook veel gerecenseerd voor de PLUSminus en ik heb een aantal manuscripten bekeken voor mensen.

Daarom kom ik op een specifiek onderdeel van een patientenautobiografie. Daar komen meestal dokters, therapieën, opnames en dergelijke in voor. Nu kan het zijn dat het voor de verwerking van het een en ander, prettig is om zo'n therapie per sessie uit te schrijven. Om al die doktersbezoeken op te schrijven. Of om al die opnames van je af te schrijven.

Maar wanneer je schrijft voor publiek, wanneer je de lezer voor de zesde keer de trap naar de therapeute mee laat bestijgen, inclusief voor de zesde keer een beschrijving van de kleur van de muur, van de doos met tissues, en voor de zesde keer van wat de therapeute draagt, dan zal die lezer gapend het boek wegleggen. Die lezer wil namelijk weten, wat leverden die doktersbezoeken/therapeuten/ziekenhuisopnames nu op? En wat gebeurde er daarna?

Natuurlijk ben je geen rapport aan het schrijven (ook al ken ik een autobiografisch verhaal dat er veel van weg heeft, en toch - of misschien juist wel daarom- goed leesbaar is) en je kunt dus zo'n doktersbezoek of therapiesessie of opname in geuren en kleuren beschrijven, maar je moet je goed realiseren dat je lezer daarna weet hoe zoiets toeging, en mocht je zo'n bezoek of therapiesessie nog willen laten terugkomen in je verhaal, dan kan het dus de tweede, derde, vierde, vijfde en zesde keer een stuk korter. Wat je ook kunt doen, is comprimeren: dus in plaats van in zes bezoeken, laat je het inzicht wat je uiteindelijk kreeg, direct in het eerste bezoek doorbreken, en hop, we kunnen weer verder met het verhaal.

Weten waar je kunt uitweiden en waar je het kort moet houden, dat is belangrijk. Wanneer je je patientverhaal gaat opschrijven met als doel om er een lezerspubliek voor te vinden, dan kan ik iedereen aanraden om een paar cursussen creatief schrijven te volgen. Hier leer je uitermate nuttige dingen, ook als je denkt dat je dat wel kunt, schrijven. Juist als je denkt dat je het wel kunt!

wordt vervolgd

Autobiografie schrijven 1

2011-11-02T17:30:00.001-07:00

Foto: Pictoscribe

Tweeënhalf jaar na het uitkomen van mijn boek is het tijd voor wat reflectie. Hoe doe je dat nou, zo'n autobio?

Een boek moet interne samenhang hebben. Hier bedoel ik mee dat ingezette verhaallijnen afgeschreven moeten worden, dat eenmaal geïntroduceerde personen niet zomaar mogen verdwijnen, en dat er niet halverwege een persoon mag opduiken zonder behoorlijke introductie. Verder moet er een spanningsboog in het boek zitten, en een duidelijk begin en einde. En het belangrijkste: alles wat je opschrijft moet relevant zijn voor het verloop van het verhaal.

Op dat laatste ga ik hier wat nader in. Mijn autobiografie ging over vijftien jaar van mijn leven, namelijk tussen mijn vijftiende en mijn dertigste jaar. In zo'n tijdsspanne gebeurt er heel veel, maar lang niet alles was vermeldenswaard gezien de insteek van het boek: het moest een verhaal worden over mijn leven met de bipolaire stoornis, niet over (bijvoorbeeld) mijn liefdesleven. Vandaar dat de hoofdpersoon in de autobio vrijgezel is.

Tijdens het schrijven liet ik mijn alter ego Tika in eerste instantie een relatie krijgen, maar die lijn heb ik er later uitgehaald omdat het de boel nodeloos compliceerde. Een vriend moet je introduceren, en vervolgens moet je hem mee laten bewegen bij alle gebeurtenissen. Op het moment dat je een personage er steeds aan zijn haren bij moet slepen heeft hij blijkbaar geen belangrijke functie in je verhaal. Zo is het ook mijn acht jaar jongere broer vergaan. Hij speelde in mijn bipolaire stoornisverhaal geen rol van betekenis, en dus heb ik hem uit het boek gelaten.

Alles voor het verhaal.

Terwijl je dus enerzijds veel ongeschreven laat, moet je anderzijds periodes zien te overbruggen waarin er weinig relevants gebeurt voor het verhaal, maar die je toch moet beschrijven om je lezer naar de volgende gebeurtenis te gidsen. Dan sla je aan het reconstrueren. Je brengt dan precies voldoende informatie over om de lezer mee te nemen. Hoe doe je dat? Voor mij werkte het goed om het verhaal voor te leggen aan meelezers, die mij aanwezen waar ze in slaap vielen bij mijn manuscript; dan wist ik dat ik moest inkorten. Ook werkt het goed om het verhaal enige weken weg te leggen, je ziet dan soms zelf al waar het 'dode hout' zit. Schrijven is schrappen. En zeker bij een autobio.

Het grote gevaar is namelijk dat je zélf die lifttocht door de bergen heel indrukwekkend vond, en dat je daarom elke bocht beschrijft. Maar de lezer is er na twee of drie bochten wel klaar mee. Die weet dan dat je door de bergen bent gelift en wil graag door met het verhaal.

Wordt vervolgd

Structuur aanbrengen

2011-10-27T14:51:00.000-07:00

Op dit blog zou ik de vorderingen met mijn tweede boek gaan verslaan. Maar zoals iedereen weet, of niet weet, heb ik van de zomer weer een ouderwetse manische opname en aanpalende depressie meegemaakt, zodat ik pakweg vijftien weken niet heb kunnen schrijven.

Ieder nadeel heeft zijn voordeel: als je je eigen manuscript zo lang niet hebt gezien, dan heb je weer een frisse blik. Bovendien kom ik bij schrijven van een nieuw boek steeds* heel moeilijk verder dan tachtig pagina's. Ik heb de afgelopen tijd nagedacht over wat precies het probleem was, en nu weet ik het: ik hoef geen oorzaak te zoeken, die tachtig paginagrens is het probleem.

En als je het probleem hebt geïdentificeerd heb je de helft van de oplossing al. Ik hoefde alleen maar aan mijn schrijfvriendin H. te vragen hoe zij voorbij tachtig pagina's komt.

"Je moet kaartjes maken, en op elk kaartje schrijf je een scène. Nou, en dan schrijf je op het kaartje wat er in die scène moet gebeuren."

Wow. Structuur aanbrengen! Ik had het bijna zelf kunnen verzinnen. Vandaag heb ik dus de tachtig pagina's van mijn tweede boek in dertig scènes verdeeld, in een schrijfblok iedere scène een eigen blaadje gegeven, en -voor de volledigheid- nog vier scènes verzonnen wat betreft de ontknoping, maar dit kan nog alle kanten op. Verder heb ik alle saaie overbodige stukken eruitgehaald, waaronder de laatste resten van het oorspronkelijke idee, namelijk dat het uitsluitend een satire op de Nederlands psychiatrisch systeem zou worden. Kill your darlings.

En nu ga ik het afmaken.

*Mijn boek dat wel lukte, Tika, telde tachtig pagina's toen ik het naar uitgeverijen rondstuurde. Daarna heb ik nog twee pogingen gedaan om een boek te schrijven, die beiden ook strandden bij tachtig pagina's. Het boek waar ik nu aan schrijf, is poging drie.

Gevulde paprika's

2011-10-23T13:46:00.000-07:00

Bron: My Mom's Recipes And More

Paprika's vullen, ik had me er eigenlijk nooit zo mee bezig gehouden. Maar het is een bezigheid die je vrijwel automatisch een keer gaat ondernemen als je bij de Turkse groenteboer steeds maar van die prachtige grote paprika's ziet liggen voor 0,80 cent per kilo.

Gevulde paprika's met basmatirijst en sla
Voor 4 personen

Verwarm de oven voor op 200 graden en zet de rijst op.
Snijd vier grote paprika's overlangs doormidden (door het steeltje heen zeg maar) en haal zaadjes & zaadlijsten eruit. Hak een bak champignons fijn, drie tomaten, een ui en een bosje peterselie. Bak dit mengsel met 500 gram gehakt kort aan in een pan. Als het gehakt bruin is schep je de vulling in de paprika's en strooi je er wat kaas bovenop. Wikkel nu iedere paprika in aluminiumfolie en zet ze een half uur in de oven.

Ondertussen maak je de basmatirijst. Die kook ik met de hooikistmethode, dat wil zeggen ik doe de rijst in de pan met een vingerkootje koud water erop. Aan de kook brengen, en als de rijst aan de kook is dan haal ik de pan van het vuur en wikkel er een oude badhanddoek omheen. Een half uurtje laten staan en voilà. Nooit meer aangebrande rijst en het scheelt ook nog gas.

Terwijl je rijst en paprika's gaar worden, maak je een salade van een krop sla met een appeltje, wat augurkjes en zilveruitjes, en een dressing van mayonaise met yoghurt, peper, zout en kerrie.

Eet smakelijk.

Over bruggen

2011-10-22T12:58:00.000-07:00

Zoals u weet, of niet weet, ben ik verhuisd naar een waterrijke buurt.

Daarom besloot ik vandaag een wandeling te maken langs het

Eerst liep ik naar de Hogeweidebrug (de brug bij de Douwe Egbertsfabriek) die prachtig fotogeniek lag te zijn in het namiddaglicht. Op de onderste foto zie je naast de brug ook nog de spoorbrug.

Aan de overkant wandelde ik over een fietspad tussen de A2 en het Amsterdam Rijnkanaal.

Het doel was terug te lopen over de Meernbrug (oftewel de brug bij Den Hommel).

Via deze trap klom ik op de Meernbrug.

Op de terugweg passeerde ik de ophaalbrug bij Park Oog in Al over de Leidsche Rijn.

Daarna moest ik over de Muntbrug, een ijzeren draaibrug over het Merwedekanaal uit 1887. Deze is genoemd naar de Munt. Hier worden onze euro's geslagen. Ook is het geldmuseum er gevestigd.

Tenslotte liep ik over de Abel Tasmanbrug.

Het was een mooie wandeling.

Territorium

2011-10-20T06:18:00.000-07:00

Onze buurt hangt vol met briefjes met teksten als: "Wie heeft Japie gezien? Japie is op x datum ontsnapt uit de x straat nummer x. Hij is niet gechipt en bang voor vreemden. Misschien zit hij in uw schuur. Wilt u eens kijken?"
Laatst dachten wij een Japie ontdekt te hebben. Ergens in de achtertuinen miauwde een kat. Klaaglijk, paniekerig. Hulpeloos. Totaal zielig. We luisterden goed en bepaalden in welke tuin hij moest zitten. Vervolgens trokken we onze schoenen aan en liepen naar het betreffende huis.
Er werd opengedaan door een aardige mevrouw die ons aanhoorde en uitriep: "Ooo, dat is Ieniemienie. Die heb ik buiten gezet, want ik word er helemaal gek van." Nou vooruit, omdat wij er waren mocht Ieniemienie weer naar binnen. En passant begon de vrouw te vertellen over Stipje*, die zo goed bevriend was geraakt met haar andere kat, Tommie. Maar toen was Tommie een paar weken uit logeren gegaan. Tijdens zijn afwezigheid kwam Stipje binnen door het kattenluik en pieste een stoel onder. Een Gispen stoel met stoffen bekleding zag ik, terwijl ik langzaam door de vloer zakte van schaamte.

Maar haar stoorde het niet. Bij terugkomst had Tommie er onmiddellijk zelf overheen gepiest. Daarmee was de territoriumkwestie geregeld.

*Stipje is van ons

Mannen en Drogers

2011-10-10T15:30:00.000-07:00

Zelf heb ik de droger nooit gebruikt, want ik hang de was liever aan de lijn. Dat ding kost alleen maar elektriciteit, en dus geld. Dat ding neemt een kubieke meter ruimte in in ons washok. Vanaf dat duidelijk was dat ik hier zou komen wonen heb ik daarom voorzichtig gemanoeuvreerd in de volgende richting:

Dat ding moet weg

Bovendien doet hij het niet goed. Toch?

"Dat ding is toch kapot?" vraag ik hem nog even voor de zekerheid. We hebben de droger dan al samen de trap opgetild, richting voordeur. Morgenochtend komt het groot vuil.

"Je moet hem drie keer laten draaien voordat de was droog is. Ik weet niet of dat normaal is."

Herfstgerechten

2011-10-06T14:28:00.000-07:00

Op de Kanaalstraat liggen al een aantal weken de maïskolven in de kratten. Niet voorverpakt maar gewoon los met de bladeren er nog om. Vier voor een euro. Ik had nog nooit in mijn leven hele maïskolven op het menu gezet, maar het is a) weer eens wat anders b) best lekker. Bladeren eraf trekken, een half uur koken, en opeten met roomboter .

Verder heb ik laatst rode kool gemaakt. Rode kool met appeltjes om precies te zijn. Een heel raar recept eigenlijk. Snijd de kool in dunne reepjes. In de pan met een deciliter azijn en een ons bruine basterdsuiker. Het moet lang koken, ik geloof wel drie kwartier of zo. De laatste tien minuten doe je er twee in stukjes gesneden appels bij, stukjes pruimen, en een snufje kaneel. Is echt lekker. Met wat je overhoudt kun je de volgende dag een rodekoolschotel maken. Dit houdt in dat je de rode kool in een ovenschotel doet en er een laag aardappelpuree overheen smeert. (Je weet wel, gewoon de aardappels stampen, scheutje melk erbij, zout, peper, nootmuskaat en even stevig roeren met een pollepel) Op de puree strooi je paneermeel. En daar leg je wat klontjes boter op. Want dan krijg je een lekker korstje.

Dit is trouwens een recept van mijn moeder, maar die maakt de schotel met gehakt en ananasschijven, en in plaats van azijn, appel, pruimen, suiker en kaneel doet ze azijn, appel, laurier en kruidnagel door de rode kool.

Tot slot: als je rode kool kookt zonder azijn wordt-ie blauw.

Het einde van mijn LAT-bestaan

2011-09-21T13:15:00.000-07:00

Het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt.
Ik was er zo zeker van: ik was gemaakt voor de LAT-relatie. Lekker mijn eigen stekkie. Rustig alleen op mijn flatje kunnen zijn. Af en toe gezellig samen kunnen zijn. Ja hoor, helemaal mijn ding.
Toen ontmoette ik mijn vriend. Hij woonde in een populaire Utrechtse multi-cultibuurt, in een gedeelte waar de huizen iets meer multi zijn dan culti. Zijn ouders waren jaren geleden verliefd geworden op het pand en hadden het gekocht. Mijn vriend trok met zijn broer en zijn kat in de woning en zij leefden daar in vreedzame coëxistentie.
Vier jaar fietste ik van mijn appartement in Noordoost naar West. Ik was er perfect tevreden mee want ik was immers gemaakt voor de LAT-relatie. En de broer en ook de kat vonden het gezellig, een vrouw over de vloer. Het leek zo tot in einde der tijden door te kunnen gaan.
Na drie jaar gebeurden er twee dingen: broer besloot alleen te gaan wonen en de kat ging dood. Zodat er, in feite, twee vacatures ontstonden, maar dat zag ik toen nog niet zo. Ik zag dat ik een huis met tuin had in West en een datsja, of een dependance, in Noordoost. Op allebei de plaatsen had ik een kledingkast en toiletspullen. Op de opoefiets ging ik dat vierde jaar heen en weer, door de regen, want je moet er iets voor over hebben, voor zo'n LAT-relatie; we gingen op fietsvakantie naar Zeeland en toen we terugkwamen namen we nieuwe katten. WE namen katten. En dus had ik ineens een LAT-relatie met mijn katten, die toen nog heel schattige kittens waren. "Daar begint het mee," zei een vriend van ons, en ik moest lachen om het grapje, maar nu weet ik: Het was helemaal geen grapje! Het was een profetische uitspraak!

Nog een half jaar fietste ik heen en weer en toen kwam de genadeklap, in de vorm van een grote kerstboom die wij samen op de bagagedrager van mijn opoefiets naar huis -zijn huis natuurlijk- rolden. In zijn huis was hij er, de katten zaten onder de kerstboom, en mijn appartement lag er doods bij; ik had alle levende planten vervangen door kunstplanten omdat ik er niet regelmatig genoeg meer was om ze water te geven. Go West, zei mijn gevoel. Dat was december 2010.

En tussen Droom en Daad stonden nu eens geen wetten in de weg en praktische bezwaren. Er was geen weemoedigheid die niemand kon verklaren en die des avonds komt wanneer men slapen gaat. Het werd daarentegen een waanzinnig praktische tijd. Op dit blog kon u de eerste sporen al waarnemen: ik zocht mijn administratie uit (zie Weg ermee), zocht mijn persoonlijke spullen uit, knapte met mijn vriend ~~het~~ ons huis een beetje op, en verkocht op 5 mei op de vrijmarkt (zie Blijmarkt) twintig volle dozen met huisraad. Ik maakte een prachtige Excelsheet die ons precies vertelde wat ons financieel boven het hoofd hing nu we zouden gaan samenwonen met twee WAjong-uitkeringen. Conclusie: je wordt er niet rijk van maar wel gelukkig. Mijn schoonvader was zo aardig om met zijn aanhangwagen mijn bed en mijn grote ladekast te verhuizen. De rest van de meubels bleef achter in de flat, die zou ik in juni, na onze vakantie, verkopen. Dat moest ik twee maanden uitstellen omdat ik manisch opgenomen raakte. Maar afgelopen maand heb ik alles op Marktplaats gezet, en wat niet verkocht raakte heb ik op laten halen door de Alternatieve Renovatie Maatschappij, en nu hoef ik nog slechts een driezitsbank aan de straat te zetten en het karwei is geklaard.

Na zes jaar in studentenhuizen, en dertien jaar in een anonieme galerijflat, woon ik nu voor het eerst van mijn leven samen, in een echte Buurt, waar de mensen elkaar gedag zeggen op straat, waar straatborrels zijn, waar je met de buren WK-finale kijkt en een kerstbrunch houdt. Sinds afgelopen 1 september woon ik officieel in West.

Column op de radio

2011-09-20T13:21:00.000-07:00

Op donderdag 22 september om 11.30 mag ik weer: een radiocolumn verzorgen voor Radio Signaal, dat is een programma op de Stadsradio Amsterdam dat gaat over zorg. Als u wilt luisteren dan moet u hiero maar even de stream zoeken (of u zit wekelijks klaar voor dit programma, dat kan natuurlijk ook)
De column gaat over de drie soorten hulpverlening in dit land: Helpende Hulpverlening, Niet Helpende Hulpverlening en Tegenwerkende Hulpverlening. Meer verklap ik niet.

Een nieuwe herfst en een nieuw geluid

2011-09-14T13:52:00.000-07:00

U hebt een paar maanden niets van mij gehoord op Zin & Waanzin. Dat had twee oorzaken. Of eigenlijk ligt de tweede oorzaak in het verlengde van de eerste: 1. ik ben op een andere plek gaan bloggen (www.ervaringswijzer.nl) over psychiatrie. En 2. ik zat deze zomer manisch opgenomen zodat psychiatrie en omgaan met je gekte een aantal maanden een hoofdonderwerp was. En dat kwam dus allemaal terecht op Ervaringswijzer.

Maar ik ben weer terug op Zin & Waanzin en dat is te danken aan de vlier. Vorig jaar had ik siroop gemaakt van de vlierbessen uit eigen achtertuin. Bij het plukken hadden we de struik ook maar 'even' gesnoeid en wel zodanig dat alleen de stam er nog stond. Gelukkig liep hij deze zomer weer prachtig uit, maar er zitten geen bessen aan. Bovenstaande vlierbessen komen uit landgoed Amelisweerd, waar ik vandaag liep te wandelen. Morgen ga ik ze, net als vorig jaar, verwerken tot siroop. Eerst haal ik alle besjes van de takjes, en die kook ik dan. Vervolgens gaat het door de sapcentrifuge. Daarna meet ik hoeveel sap ik heb en aan de hand daarvan gaat er suiker bij: 1 liter sap op 1 kilo suiker. Je krijgt dan een siroop die je lang goed kunt houden (door de conserverende werking van de suiker) en die je kunt aanlengen met water. De siroop moet in een steriele fles, die steriliseer ik door hem uit te koken.

Er gaan prachtige verhalen over de vlier. Een vlierboom brengt geluk omdat hij onder bescherming staat van de vlierfee. Ik hoop maar dat wij onze vlierfee niet te veel gestoord hebben bij onze snoei-activiteiten vorig jaar :-) Verder houdt vlier heksen, witte vrouwen en weerwolven op afstand. Dat kan redelijk kloppen want die heb ik inderdaad nog niet gezien in onze achtertuin.

Koteletjes van schaap

2011-07-03T07:39:00.001-07:00

In onze buurt zijn alleen islamitische slagerijen. Geen rookworst of spareribs dus. Ik was al een tijdje van plan om te gaan koken met schapenvlees - ik bedoel, je moet alles proberen toch?

Dus aten we gisteren schaapkoteletjes.
Inwrijven met mosterd, tijm, peper en zout. Op hoog vuur aanbraden en nog tien minuten laten bakken. Het was heerlijk.

Courgette en Aubergine uit de oven

2011-07-01T14:44:00.000-07:00

Vandaag liep ik over de Kanaalstraat op weg naar mijn groenteboer...was hij dicht! Maar gelukkig hebben we er nog een stuk of twaalf. Bij de slagerij/groenteboer aan de overkant kocht ik aubergines, courgettes, vleestomaten, appels, wortels, walnoten, Turkse yoghurt, en lekkere worstjes. Ons maal bestond uit couscous, gebakken courgette & aubergine uit de oven, worstjes, tzatziki en later op de avond nog yoghurt met honing en walnoten. Van de aubergines en courgettes geef ik het recept.

De hoeveelheden weet ik niet precies, ik zou zeggen doe iets op de gok.
Snijd de aubergines en courgettes in repen. Zet de oven aan op 225 graden en doe olijfolie op een bakblik. Leg de repen erop, bestrooi met zout, peper, koriander, meer olijfolie en leg er geplette knoflooktenen tussen (deze vis je er later weer tussenuit) Na ongeveer een half uur is het allemaal lekker gebakken. Je kunt ze ook halverwege nog even omdraaien. Drapeer de repen op een schaal. Desgewenst knijp je er nog wat van de knoflooktenen overheen. Lekker!

Blijven Schrijven

2011-06-28T03:22:00.001-07:00

Hoewel ik opgenomen zit, blijf ik wel schrijven. Twitteren en bloggen. Aan mijn boek werken lukt niet vanwege concentratieproblemen. Maar wie had ooit gedacht dat je in de inrichting vanaf je telefoon kan bloggen? Ikke niet. Maar het kan wel. Het wachten is nog op WiFi zodat ik vanuit mijn kamer met mijn laptop het internet op kan. I love 2.0

Opgenomen

2011-06-26T12:38:00.000-07:00

En alweer opgenomen... nu echt in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik twitter erover met de hashtag #twopname. Sommige mensen reageren daar boos op, ik begrijp niet waarom? Verder krijg ik een goede behandeling, ik heb een eenpersoonskamer, eigen sanitair en we hebben hier zelfs een WII. Ik ben manisch en moet weer rustig worden. Dat gaat met medicijnen en een rustprogramma. Zo is het dus.

Clip Andalusie

2011-06-18T02:32:00.000-07:00

Van onze ervaringen in Spanje hebben we een korte clip gemaakt! Die wil ik natuurlijk met jullie delen. De muziek is van Paco deLucia

Interview Rano Ziekenomroep

2011-06-16T00:31:00.000-07:00

Hier is nog even de juiste link naar de Podcast van het radio-interview over Tika.

http://podcast.rano-utrecht.nl/index.php?p=episode&name=2011-05-31_manisch_depressief__aletta_van_benthem__vmdb.mp3

Met dank aan Gerard Nicolai

Depressierecept

2011-06-15T22:06:00.000-07:00

Laatst maakte ik weer iets wat kwalificeert voor een depressierecept. Je kookt voorgeschilde krielaardappeltjes, kookt ze en bakt intussen spekjes uit en je snijdt paprika uit pot in stukjes. Alles mengen met een mayo-mosterddressing,. Mmmm!

Aankondigingen

2011-06-13T12:56:00.000-07:00

Foto: Ian Britton

Naar aanleiding van mijn Tika rondzendmail (die nu Het Magisch Uur rondzendmail was geworden) kreeg ik bezoek in mijn mailbox van de webmaster van Altijd Onderweg, een site over manisch depressiviteit. Hij heeft een aankondiging/oproep geplaatst en betitelt mij als een groeiend talent in de auteurswereld.
Leuk toch?
Dit is de link http://altijdonderweg.nl/

Een tijdje geleden heeft er een interview plaatsgevonden met de RANO ziekenomroep. Ik kwam er terecht via de VMDB maar vervolgens ging het uitsluitend over mijn boek Tika.

Klik hier om de Podcast te downloaden.
Als het niet lukt neem dan gerust contact met me op. Het is een beetje een lastige site.

NB ik sta onder het kopje allergieën, maar het gaat toch echt over mijn bipolaire stoornis.

Tamtam

2011-06-09T03:23:00.000-07:00

Het rare is, ik had er niet bij stilgestaan. Bij het feit dat de ongeveer 250 mensen die ik op de hoogte hield over de gebeurtenissen rond Tika, ook wel eens geïnteresseerd zouden kunnen zijn in Het Magisch Uur, dat gepubliceerd is in e-tijdschrift Literair Werk. Pas gisteren mailde ik deze mensen.
Nu regent het felicitaties.

Opgenomen in literair e-tijdschrift [werk]

2011-06-02T16:03:00.000-07:00

'Een nieuwe lente en een nieuw geluid'

Ik ben begonnen met het schrijven van korte verhalen, waarvan er rond deze tijd twee worden gepubliceerd.
Het eerste verhaal, Het Magisch Uur, staat in literair e-tijdschrift [werk]

Literair e-tijdschrift [werk] is te downloaden voor op je e-reader, of, als je die niet hebt, als pdf. Je gaat naar deze site www.literairwerk.nl en je klikt op Koop [werk] Vervolgens maak je met minimaal EUR 1,18 over en dan heb je 50 pagina's verhalen en gedichten, waaronder mijn verhaal 'Het Magisch Uur'

Is deze handeling te ingewikkeld, maar ben je wel geïnteresseerd in mijn verhalen, klik dan op www.literairwerk.nl op 'De Meeuw van De Koog', onder Tips van de Redactie.

Wil je De Meeuw van De Koog gewoon lekker op papier lezen: hij staat ook in de komende PLUSminus. Als je niet lid bent van de VMDB dan kun je het kantoor mailen voor een nummer, dat kost EUR 5 en dan heb je naast dit geweldige verhaal ook nog +/- 48 pagina's persoonlijke verhalen en informatie over de bipolaire stoornis.

Eerste Ervaringswijzer Ei

2011-06-01T15:20:00.000-07:00

Wie belooft en niet wil doen

is gelijk een mager hoen

dat wel kakelt op een stok

maar geen ei legt in het hok

(zo leerde mijn vader mij)

Als ik terug ben van vakantie begin ik met bloggen op Ervaringswijzer! beloofde ik de webmasters.
Mijn eerste ei ligt daar nu dus in het hok.

Omdat ik nu op twee plaatsen blog, krijgt u van mij een toelichting.

Zin en waanzin gaat verder op de oude voet, maar zal zich vanaf nu meer richten op schrijven en alles wat erbij komt kijken.

Ervaringswijzer heeft als onderwerp: alles wat ik tegenkom vanuit de kwetsbaarheid.

Dief in de nacht

2011-05-30T16:37:00.001-07:00

De eerste nacht in ons hostel Casa del Sol is het meteen raak. Onze kamergenootjes, 3 sisters from Argentina, blijken 's ochtends beroofd van hun cash.
We hebben een nachtelijke insluiper langsgehad.
Ibo en ik zijn niets kwijt. Maar daarvoor had de insluiper dan ook onze lockers moeten openbreken waar onze rugzakken in zaten, of hij had mijn tas met mijn geld, bankpas en identiteitskaart uit mijn bed moeten stelen. Waar ik zelf in lag.
Het doet me niks. Ja, ik vind het naar voor de sisters. Pas later realiseer ik me waarom het me niet raakt. Slapen op een zaal waar iedereen in en uit kan, met een nachtwaker die niet waakt. Waar alles achter slot en grendel moet omdat het anders gejat wordt. En 's ochtends hysterische mensen. Een vertrouwde situatie: net het psychiatrisch ziekenhuis.

Kat

2011-05-28T00:01:00.001-07:00

Bedevaart

2011-05-27T00:19:00.000-07:00

Dit blog is geschreven in Sevilla

Daar gaan we dan, met onze rugzakken. Ruim twee weken rondtrekken door Andalusie. Toen Ibo en ik besloten tot een vakantie in het buitenland, was er wat mij betreft maar 1 mogelijke bestemming. Ik ben hier voor het laatst geweest in 2006. Dus het was weer tijd voor de bedevaart. Wie Tika heeft gelezen begrijpt waarom.

Voor wie Tika niet heeft gelezen, zal ik het uitleggen. In 1990 (ik was 18) liftte ik in een manische psychose naar de Costa del Sol. Ik was een maand van huis. Kwijt. Vermist. Zwervend.

Het was mijn sterke wens om ooit terug te keren naar Spanje, maar dan met mijn gezonde verstand en met geld. Dat gebeurde pas in 2006. Eerst mocht ik vijf jaar Spanje niet in en daarna was ik acht jaar te ziek. Zodra het beter met mij ging vertrok ik. Een maand. In mijn eentje. Het was geweldig.

Nu in 2011 ben ik er weer. Met mijn gezonde verstand, met geld, en met mijn geliefde. Wat wil een mens nog meer?

Viva España 2

2011-05-25T09:10:00.001-07:00

De foto's van de vorige post spreken wel voor zich, denk ik. We hebben een heerlijke vakantie in Spanje. Nu nog met de Blogger-app de tekst en foto's in dezelfde blogpost leren plakken ;-)
Hasta Luego!

Viva España

2011-05-25T09:02:00.001-07:00

Kennis

2011-05-09T07:29:00.000-07:00

Het was op moederdag, na de boekpresentatie van haar.

Op de borrel, bovenin de Openbare Bibliotheek in Amsterdam, kwam ik in gesprek met een kennis van de schrijfster. Gaandeweg kwam het gesprek op het nieuwe boek dat ik aan het schrijven ben. Dat ik het eind 2011 in wilde leveren bij uitgeverij Tobi Vroegh. Maar dat ik niet wist hoe lang het daarna zou duren voor het uitkwam.

Immers de uitgeverij werkt met vrijwilligers met een achtergrond in de psychiatrie. Er moet een redacteur zijn die meeleest en commentaar geeft. Die niet tot over zijn oren in een ander project zit, geen psychische terugval heeft, en niet wordt afgeleid door ingewikkelde levensgebeurtenissen. Dus dat kan wel even duren. Dat was althans mijn ervaring met mijn eerste boek. Legde ik de kennis uit. Maar ik ga het gewoon aan, zei ik.

"O," zei de kennis, "maar dat wil ik wel doen!"
Even vatte ik het niet.
"Wat wil je doen?" vroeg ik.

Ik hoorde haar zeggen dat zij een achtergrond in de psychiatrie had, en ervaring met het lezen en commentaar geven op andermans teksten. En dan niet de punten en de komma's, maar kijken of het verhaal loopt, of er geen gaten in vallen - die gaten die je als schrijver niet meer ziet, omdat je blind wordt voor je eigen manuscript.

De kennis had de juiste kennis.
En was op zoek naar iets te doen.

Wordt vervolgd.

Blijmarkt

2011-05-05T12:44:00.000-07:00

De buurvrouw heeft vijfenzeventig stukken zeep geerfd van haar moeder. En een tas met dertig flesjes eau de toilette. Die had moeder gespaard voor als het weer oorlog zou worden. Maar het werd geen oorlog.

Dus ga ik met mijn vriend, op de bevrijdingsdagrommelmarkt, de zeep voor haar verkopen. Zal het lukken?

"Doe maar drie voor een euro of zo," geeft de buurvrouw als prijsrichtlijn.

Ik schud de vijfenzeventig stukken zeep op een dienblad. Daar komt de eerste vrouw. Mevrouw, wat kosten die? Drie voor een euro, zeg ik. Zij zegt: vier voor een euro. Ik zeg: da's goed, en voor ik het weet staan er zeventien mannen en vrouwen van alle nationaliteiten de zeep van de moeder van de buurvrouw te keuren, te kiezen en te kopen.

Dit lijkt mij het moment om te laten zien dat ik ook een tas met flesjes eau de toilette heb. Die tas hoef ik niet uit te pakken, dat doen zij wel voor me. Mevrouw, wat kosten die? Een euro per stuk, zeg ik. Ik zie alleen nog maar handen: in de ene hand vier stukken toiletzeep, in de andere hand een flesje eau de toilette, en ergens een magische derde hand die mij twee euro's geeft. Binnen tien minuten ben ik los. Buurvrouw blij, mensen blij, iedereen blij.

Lees het e-book van Marsmania

2011-05-03T14:35:00.000-07:00

Lieve bloglezers, grijp je kans. Want Marsmania heeft een e-book gemaakt. Het heet Denk nooit dit overkomt mij niet. Je kunt het tot 15 mei hier gratis downloaden, als je je abonneert op haar e-mail feed.

Ik citeer alvast 1 zin: "Zonder persoonlijkheid zou ik er ook geen stoornis in kunnen hebben."

Ik zeg: doen.

Mond op mondreclame

2011-04-30T16:07:00.000-07:00

Zonder dat ik ervan wist ben ik opgenomen op de site "Producten en Diensten van Mensen met een Beperking". Ik kom erachter door mijn eigen naam te googelen.

Mijn product/dienst blijkt mijn autobiografie te zijn. En het doel van de site is, mij vindbaarder te laten worden op internet. Want "dat resulteert steeds vaker in nieuwe contacten, mogelijkheden én opdrachten."

Even checken. Ik tik autobiografie manisch depressief in op Google. En krijg als bovenste resultaat de bewuste website, met een paar zinnen over Tika en een keurige link naar mijn website. Gotcha!

Een kleine kanttekening: mijn boek wordt volgens mij niet gekocht door mensen die googelen op autobiografie manisch depressief. Mijn boek wordt gekocht door mensen die van anderen horen dat ze het moeten lezen. Inderdaad, de ouderwetse mond op mond reclame.

Maar toch bedankt!

Handig

2011-04-26T12:27:00.000-07:00

Ik kan me niet van mijn verleden ontdoen. Wel heb ik het idee dat ik nog te vaak in de achteruitkijkspiegel kijk. Mijn nieuwe idee is, dat ik niet steeds moet kijken naar wat achter me ligt en zeggen: ik wil het achter me laten. Maar dat ik juist naar voren moet kijken. It's where you're at not where you've been, zullen we maar zeggen.

Het is mijn bedoeling om door te gaan met schrijven, maar om niet meer de psychiatrie als onderwerp te nemen. Over mijn eigen ervaringen heb ik nu alles wel geschreven wat ik kwijt wil. Ik wil mijn tijd steken in het componeren van korte verhalen, en in mijn nieuwe boek.

Ik heb het idee, (toch nog even een blik naar achteren) dat mijn elf opnames in mijn voordeel werken. Ik heb op de gesloten afdelingen gezeten met de plaatselijke dakloze en met de vrouw van de bankdirecteur. Met de Turkse schoonmaker, met de universitair docent, met de geblondeerde vrouw uit de volkswijk, met de Somalische asielzoeker. Dat heeft mijn blik op de maatschappij verruimd. En dat is toch altijd handig voor een schrijver.

Kano

2011-04-24T13:46:00.000-07:00

Speciaal voor mijn vriendin die een kano heeft aangeschaft dit weekend.

Melopee

Onder de maan schuift de lange rivier

Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

Paul van Ostayen

Wrappressie

2011-04-21T11:45:00.000-07:00

Ze waren even op de achtergrond geraakt op dit blog. Maar vanavond had ik iets gemaakt waarvan ik dacht: ja, dit kwalificeert voor een depressierecept. Je hoeft alleen een komkommer te snijden, en er wordt niks vies behalve de borden, en een snijplank.

Wraps!

Voor twee personen
Neem vier tortilla's, 200 gram gerookte zalm, 1/2 komkommer, een krop sla en een bakje Philadelphia

Maak de tortilla's warm in de magnetron volgens de aanwijzingen op de verpakking.
Leg ze op de borden. Smeer er Philadelphia op, beleg met de zalm, repen komkommer, en een blaadje sla. Dichtrollen en doormidden snijden. Het is snel klaar en vult goed. Eet smakelijk!

Droom

2011-04-16T07:21:00.000-07:00

Foto: Greg Gladman

In de mailbox vind ik een verzoek om een schrijfster te interviewen. Haar boek, met als basis haar ervaringen in de psychiatrie, komt bijna uit.

In principe wil ik dat wel. Maar waar gaat dat interview geplaatst worden? mail ik terug.

Het antwoord komt de volgende dag: het interview zal live plaatsvinden, tijdens de boekpresentatie.

Die nacht droom ik dat ik een boek ontvang, met daarbij een boze brief. Waarom heb ik mijn bijdrage niet ingeleverd? Ze hebben het al een jaar geleden gevraagd, en nu is het boek klaar. De droom gaat verder: in een volle kerk moet ik verantwoording afleggen. Ik besluit niet te gaan schreeuwen. In plaats daarvan trek ik mijn jas aan. Ze roepen dat ik moet blijven. Ik zeg: ik accepteer niet dat u zo tegen mij praat. En loop de kerk uit, met in mijn kielzog mijn zus, die ineens naast me bleek te zitten.

Ik heb niets met droominterpretatie. Maar deze boodschap van mijn onderbewuste lijkt me nou eens een keer overduidelijk. Als ik ja zeg, dan geeft dat te veel druk. Dus ik mail dat ik graag de presentatie bijwoon, maar niet wil interviewen.

Vertrouwd en uitdagend

2011-04-13T15:22:00.000-07:00

Afbeelding: Ibo Jurgens

Word je dat wereldje nou nooit eens zat? vraagt een goede bekende.
Hij doelt op de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen, waar ik sinds 1993 actief lid van ben.

Nee, ik word het niet zat. Zo'n vereniging is geen statisch iets. Het is een organisme. Zoals bovenstaand plantje. Er komen steeds andere mensen, die voor korte of langere tijd een taak op zich nemen. Van het opnemen van de lotgenotenlijn tot het organiseren van een huiskamerbijeenkomst, van het geven van voorlichting tot het plaatsnemen in het bestuur. Als je lang actief lid bent, dan zie je dat er bepaalde wetten gelden. Bijvoorbeeld dat als er op een cruciale plek een gat valt, dat er altijd iemand inspringt. Dat het opgelost wordt, en vaak beter gaat functioneren dan eerst. Maar dat minder belangrijke dingen soms lang blijven liggen, omdat er geen vrijwilliger voor te vinden is. Ook zie je nieuwe dingen ontstaan, zoals de jongerenafdeling. Het is leuk om dat organisme te volgen.

Ik heb binnen de vereniging uitgevonden wat mij wel en niet ligt. Schrijven ligt mij natuurlijk, of het nu een e-mail is, een persbericht, of een hoofdstuk in een handboek. Ook het redactiewerk bij het kwartaalblad heb ik lang met veel plezier gedaan. Maar je moet mij niet in een vergadering laten plaatsnemen van een koepelorganisatie, om het te hebben over een of ander gezamenlijk project. Te veel jargon. Te vaag. Verder heb ik er geleerd dat ik me moet houden bij mijn eigen taken, en geen werk op me moet nemen "omdat anders niemand het doet".

Maar ik denk dat ik vooral al zo lang actief ben daar, omdat ik helemaal achter de doelstellingen sta: mensen bijstaan door middel van het organiseren van lotgenotencontact, mensen weerbaarder maken door middel van goede voorlichting, en belangenbehartiging.
Het is een vertrouwde omgeving en tegelijk een uitdagende.

Armoedeval

2011-04-11T07:58:00.000-07:00

Ik sprak haar onlangs. Een vlotte vrouw van ongeveer mijn leeftijd. Ze heeft een bipolaire stoornis, een WIA-uitkering rond het bijstandsniveau, en een baan van 1 dag in de week. Zeer gespecialiseerd werk dat zij goed aankan.

De baan was eerst een stage. Zij beviel de baas zo goed dat hij haar na een jaar in dienst nam. Dus kreeg zij inkomsten. Van die inkomsten wordt slechts een deel verrekend met de uitkering. Zij gaat er dus op vooruit zou je zeggen.

Maar omdat zij nu een uitkering heeft plus een beetje loon uit werk, houden voor haar een aantal sociale regelingen op of worden minder. Zoals langdurigheidstoeslag en huursubsidie. Gevolg is, dat zij sinds zij werkt, er financieel op achteruit is gegaan. In andere woorden, zij verliest meer aan inkomenssteun, dan dat zij extra verdient. Dit heet de armoedeval.

"Ik hou van mijn werk," zegt zij. Zij gaat ermee door. Maar hoeveel mensen denken zo? Hoeveel mensen zijn zo gemotiveerd voor hun werk dat ze het inkomensverlies accepteren? Eerlijk gezegd denk ik dat het er niet zo heel veel zijn. Ik denk dat er veel meer mensen zijn die besluiten om vrijwillig te werken. Dat levert ze in veel gevallen een vrijwilligersvergoeding op, en het scheelt een hoop administratie.

Het zou beter zijn, als je inkomen hetzelfde zou blijven als je ging werken vanuit een uitkering. En nog beter, als je er ietsje op vooruit zou gaan. Dan zouden er denk ik ineens een hoop mensen zijn die wel een of twee dagen betaald werk kunnen doen.

Prikkels

2011-04-04T13:13:00.000-07:00

Voorzichtig zijn met prikkels. Dat hoort erbij met mijn diagnose. Ja ja. Maar soms lukt het gewoon niet! Vorige week vrijdag was er een groot feest bij Uitgeverij Tobi Vroegh. Als 'auteur in het zonnetje' heb ik met heeeeeeeel veel mensen gepraat.

De volgende ochtend om negen uur stond mijn zwager met de auto voor, want we gingen drie dagen met de hele familie naar de Ardennen.

Maandagavond waren we terug. In de auto had ik de eerste mail opgehaald -zo handig, dat mobiele internet! Eigenlijk moet ik dat niet doen want in mijn hoofd ga ik er al mee bezig. Dinsdag hield ik me rustig, en daarna zou ik wel weer uitgerust zijn. Dacht ik. Woensdag begon ik met het schrijven van wat artikelen voor de PLUSminus. Ik had in de Ardennen namelijk ontdekt dat de deadline voorbij was. En ik ging de e-mails beantwoorden. En ook ging ik langs bij een vriendin die aan het afkicken is van een antidepressivum en daar heb ik veeeeeel te lang zitten kletsen.

Donderdag schreef ik verder, kluste wat in huis en 's avonds naar tangoles. En natuurlijk iedere avond koken. Vrijdag weer zo'n schrijfdag. Een opname van drie lezingen op een patientendag afluisteren en uittikken zijn ook prikkels. Daar had ik helemaal niet bij stilgestaan. Zaterdagmiddag gingen we naar vrienden om daar te gaan barbecueen. Gelukkig hadden die een lig-schommelstoel in de tuin :-) en zondag en vandaag zag mijn leven er zo uit.

Als ik te moe word krijg ik weinig meer uit mijn vingers, ga ik fouten maken (zoals gisteren het per ongeluk publiceren van een concept-blog - Janneke, toch bedankt voor je reactie!) en raak ik uit mijn humeur. Het is dan voor iedereen het beste dat ik mijn rust neem.

Idealist

2011-03-28T07:06:00.000-07:00

Illustratie: Escher for Real

"Maar hoe moet jouw ideale baan eruitzien?" zegt de man die bevlogen praat over het laten meedraaien van psychiatrische patiënten in de maatschappij. "Onder welke omstandigheden kun jij functioneren in een werkomgeving?"

"Nou, ehhh..." zeg ik. "Tien uur per week. Flexibele werktijden en een flexibele werkplek, dus ook thuiswerken. En ik moet van het ene op het andere moment kunnen zeggen dat ik er voor onbepaalde tijd mee stop, zonder dat iemand daar moeilijk over doet."

Hij denkt even na.

"Nou," zegt hij, "dat moet toch kunnen?"

Op de radio

2011-03-22T05:08:00.000-07:00

Foto: Lukas Kramer

Voor iedereen die het leuk vindt om het te horen: morgen, woensdag 23 maart, ben ik op de Utrechtse RANO ziekenomroep om te vertellen over mijn boek Tika, over wat een bipolaire stoornis is, en over de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen. Tussen 14.00 en 15.00 uur.

De uitzending is in Utrecht te beluisteren op 103.4 FM en buiten Utrecht via de site van de RANO http://www.rano-utrecht.nl/cms/index.php?page=waar-te-beluisteren

Volg deze link en u komt er vanzelf.

De uitzending komt ook nog als Podcast op de site, en is dan permanent te beluisteren.

Twitter en de maan

2011-03-20T16:31:00.000-07:00

Mijn vriend en ik staan bij de bushalte ergens middenin Utrecht. Het is negen uur 's avonds. Ik kijk naar links, of de bus al komt. Boven de weg hangt, in de verte, een grote oranje schijf.
"Is dat nou de maan?" zeg ik.
Mijn vriend kijkt me twijfelend aan.
"Zo groot? Nee toch? Is het een reclamebord?"

Twitter weet raad: gewoon even zoeken op maan.
Ik lees:

WOW de maan is gewoon serieus geel en fucking laag in de lucht ! :O

Het is de maan.

Vast en vloeibaar

2011-03-18T06:22:00.000-07:00

Foto's Welcome Images, Thomas Castelazo, Neil Better

Vóór 2007 kende mijn leven harde onderbrekingen in de vorm van opnames. Iets afmaken - het was zeldzaam. De tijd tussen 1995 (mijn afstudeerjaar) en 2007 zit in mijn hoofd als een serie blokjes. Blokje psychose, blokje opname, blokje depressie, blokje vrijwilligerswerk, blokje psychose, blokje opname, blokje zangkoor, blokje opname, blokje rechtenstudie, blokje opname, blokje depressie, enzovoorts.
Harde lijnen en vreemde gebeurtenissen.

Het jaar 2007 was een keerpunt. Ik had mijn laatste opname, ik ontmoette mijn stabiele relatie en ik vond een uitgever voor mijn boek. De tijd tussen 2007 en 2011 zit niet als blokjes in mijn hoofd, maar is vloeibaar. De leuke herinneringen mengen met het gewone dagelijkse leven. Vakanties, varen in de Amsterdamse grachten, voorleesoptredens, verjaardagen, tangolessen, kraamvisites. Zachte overgangen, dagelijkse realiteit. Slechts af en toe een schommeling, maar die breekt niet meer door de dagelijkse gang van zaken heen. Gewoon een beetje leven. En plannen maken voor de toekomst.

Op de radio

2011-03-16T13:56:00.000-07:00

Morgen om ongeveer 11.30 's ochtends zal ik te horen zijn op radio Signaal.
Ik lees dan een column voor over een Kafkaëske ervaring met de Sociale Dienst.
Radio Signaal is een radioprogramma op de lokale Amsterdamse zender Salto. Iedere donderdag tussen 11.00 en 12.00. Maar dankzij Internet overal te beluisteren. Voor de live stream klikt u hier

Goed zeg! zonder pillen.

2011-03-13T17:38:00.000-07:00

"En slik je nou helemaal geen medicijnen meer...?"
"Nee."
"Ooooo goed zeg!"

Het is een hardnekkig misverstand. Dat het 'goed' van me is want dat ik het 'zelf' doe.

De realiteit is, dat er geen medicijn is dat de episodes tegenhoudt bij mij. Bij mensen met een bipolaire stoornis werkt grofweg bij 1/3 de medicatie goed, bij 1/3 redelijk, en bij 1/3 niet. Ik val in die laatste groep.

Daarom slik ik geen stemmingsmedicatie: omdat niks werkt. En zelf werk ik ook niet: want ik heb te zware stemmingswisselingen.

Voor de nieuwsgierigen onder ons: ik heb in een tijd van 20 jaar combinaties van lithium, depakine, lamotrigine, tegretol en zyprexa geprobeerd. Wie er nog meer van wil weten, verwijs ik naar http://stoppenmetpillen.blogspot.com

De reden dat ik er ook hier over blijf doorbloggen, is dat ik merk dat het onderwerp 'pillen' erg leeft bij mensen met een bipolaire stoornis. Ik hoop dat iedereen een goede afweging maakt voor zichzelf.

VMDB live op Twitter morgen

2011-03-11T05:06:00.000-08:00

Morgen is het weer zo ver.
Een landelijke dag van de Vereniging voor Manisch Depressieven en betrokkenen. Het thema is " Recht en Onrecht" denk aan patientenrechten, maar ook aan hypotheken en levensverzekeringen.

Voor iedereen die er niet is, maar die er wel virtueel bij wil zijn, ga ik de lezing meetwitteren.

Om 10.15 op www.twitter.com/alettevb

Twee inspirerende dames

2011-03-07T15:45:00.000-08:00

Voor mijn verjaardag kreeg ik twee boeken die ik al een tijdje graag wilde hebben, dus nu ben ik blij.

Teunie Luijk (1968) is moeder van tien kinderen. Ze blogt over de dagelijkse gang van zaken in haar gezin op http://eenvoudigleven.blogspot.com Zij schreef in 2010 het boek "Dat doen we zelf wel" met allerlei leuke huishoudelijke tips. Aanstekelijk.

Petra de Boevere (1967) is slijter te Breskens en social media expert (ook al wil ze zelf niet zo genoemd worden) Haar weblog is te vinden op www.meisjevandeslijterij.nl en het is ook leuk om haar te volgen op Twitter. Zij schreef Meisje van de Slijterij (2010) over de kracht van social media voor jezelf en je bedrijf.

De overeenkomst tussen deze vrouwen is dat ze vol het 2.0 tijdperk in zijn gegaan. Ze delen veel over hun persoonlijk en beroepsmatig leven (ik vat het runnen van een gezin met tien kinderen op als een beroep), inspireren daarmee anderen, en ze zetten de social media in om dingen voor elkaar te krijgen. Bij Slijterijmeisje gaat het onder andere om het ontwikkelen en promoten van nieuwe producten, op basis van wat de vraag is van de community. Bij Teunie Luijk gaat het onder andere om het delen/ruilen van spullen en kennis. Dit is echter bij allebei een afgeleide van hun plezier in twitteren en bloggen, niet het hoofddoel van hun aanwezigheid op het internet. Heel inspirerend en leuk om te volgen.

Depressierecept

2011-03-03T10:37:00.000-08:00

Sinds twee weken ben ik in een stemming waarin ik het depressie-kookboek hier op de website, zelf goed kan gebruiken. De puf en inspiratie zijn even weg. Koken is een van de dingen waarmee ik mezelf probeer te behoeden voor een al te negatieve spiraal.

Voor een milde depressie in de winter

Voor twee personen
Neem twee grote blikken capucijners, een salamiworstje, drie winterwortels, een prei en een paar uien.
Snijd de wortel, prei en ui fijn en bak het tot de wortel zacht is. Bak in een aparte pan de gesneden worst en beetje uit. Meng nu alles met de capucijners, warm het door en eet het op.

Met het overschot maak je de volgende dag soep: water bijgieten met twee theelepels bouillonpoeder, aan de kook brengen, klaar. Met brood.

Zo gaat dat

2011-02-28T15:33:00.000-08:00

Foto: Arndt Nollau

Zo voel ik mij.
Er komt even niet zo veel uit.

Omgekeerd uit de kast

2011-02-22T14:03:00.000-08:00

Foto : poshliving

Dat kan natuurlijk ook. Vijfentwintig jaar lang iedereen volkomen open vertellen over je bipolaire stoornis, en dan besluiten: ik hou ermee op.

Zo'n verhaal staat in de nieuwe PLUSminus, het kwartaalblad van de VMDB. Het vertelt ons niet waarom deze persoon omgekeerd uit de kast is gegaan, maar het geeft wel een vermakelijke illustratie.

De schrijver van het verhaal is namelijk lid geworden van een muziekgezelschap en gaat met veertien nieuwe mensen in een restaurant eten, waarbij er om de twintig minuten van plaats wordt gewisseld zodat iedereen met iedereen kan kennismaken. Veertien keer brengt zij haar voornemen in de praktijk: op de vraag wat zij doet, noemt zij haar vrijwilligerswerk, zonder te vermelden dat dit vrijwillig is, en daar laat zij het bij. Een persoon vraagt door. Doe je dat vijf dagen in de week? Nee. Vier dagen in de week? Nee. De persoon vraagt niet verder.

Ontspannen niet de hele waarheid vertellen. Dat kan natuurlijk ook.

Curry

2011-02-15T16:07:00.000-08:00

Koriander. Afbeelding: Franz Eigen Koehler

Onder het koken vanavond kwamen er twee vragen bij me op.
Eerst zal ik maar vertellen wat het menu was. Rijst met groentecurry en balletjes gehakt. De inspiratie had ik van haar, zij noemt het een korma.

Vraag 1 Wanneer is iets nu eigenlijk een korma? Of een curry?

In ieder geval was mijn korma, of curry, of gekruid groentegerecht, als volgt bereid: een mengsel van ui en wortel met 2 theelepels komijn, een theelepel chilipoeder, een halve theelepel kurkuma en een theelepel korianderpoeder bakken in de wok, vervolgens een grote paprika in stukjes erbij en wat gesneden tomaatjes. O ja en een schepje suiker, een gesneden appel en een handje gewelde gedroogde abrikozen. Lekker even laten stoven dat de wortel zacht is en zo. Op het laatst twee eetlepels verse koriander erdoor.

De balletjes gehakt maakte ik in een andere pan. Van 500 gram half-om-half gehakt, 2 sneden oud brood geweekt in melk, een losgeklopt ei, peper en zout.

Vraag 2 Is vlees niet veel te goedkoop?

Hoe kan het dat ik bij de Albert Heijn voor 1,78 een pond half-om-half gehakt kan kopen? Zo weinig! Ja, het waren vast geen gelukkige koe en varken die daar in verwerkt zijn... Vroeger had je mensen die maar twee keer in de week vlees aten, om te bezuinigen, maar als je een pond gehakt kunt kopen voor 1,78 dan hoef je dat dus niet te doen. Als het vlees duurder wordt, helpt dat dan tegen de bio-industrie, en hoeveel duurder zou het dan moeten worden? Ja, ik kan ook naar de Groene Slager... maar het gaat mij even om het hele plaatje. Iemand?

Gezonde keuze

2011-02-13T14:04:00.000-08:00

Afbeelding: Pilarsala

Komende donderdag 17 februari is er een debat over en met bipolaire jongeren in De Rode Hoed in Amsterdam.

Eerst zou ik niet gaan, want ik vond het te belastend. Toen besloot ik van wel, want mijn uitgeverij Tobi Vroegh staat er met een kraam. Nu heb ik weer besloten van niet. Mijn eigen tijd als bipolaire jongere is niet iets om met weemoed aan terug te denken. Misschien ga ik me tijdens het debat vreselijk opwinden. Of erger ik me kapot.
"Ga toch lekker tangodansen"," zegt mijn moeder.
Ze heeft gelijk. Ik ben net zo lekker in balans.

Kita

2011-02-09T16:20:00.000-08:00

In mijn mail vond ik onlangs een uitnodiging om naar Amsterdam te komen. Hij was doorgestuurd door mijn uitgeverij - ik begreep dat ik mocht komen voorlezen uit mijn boek Tika. Het betrof hier een Kunstmanifestatie Innerlijk Behang over de kaleidoscopische wereld van de psyche en haar existentiele scherpte, op het Wilhelmina Gasthuisterrein.

De laatste keer dat ik daar voorlas, was het vijftien graden en winderig, en ik had een veel te dunne jas aan. Klappertandend stond ik op een buitenpodium, voor te lezen voor vijf mensen die met elkaar aan het praten waren. Er was toen geen Kunstmanifestatie, maar een Psychiatrisch Buurtfestival (dat heb je echt alleen maar in Amsterdam) en zodoende zat het Wilhelmina Gasthuisterrein in mijn hoofd als koud, amateuristisch en slechtbezocht.

Om half acht 's avonds stipt vervoegde ik mij bij de expositieruimte, goddank was het dit keer binnen. Ik had mijn Claudia Straterpak aangetrokken - aan mij zou het niet liggen. Er waren ongeveer vijfentwintig mensen, van wie er tien iets voorlazen. Een meneer met een autobiografische schets trapte af. Hij barstte in huilen uit tijdens het lezen maar las dapper door. Het leidde wel erg af, dat huilen: achteraf zei Ibo dat het ging over mishandeling in zijn jeugd, terwijl ik meer had begrepen dat het om een ongelukkige liefde ging.

Voorlezer na voorlezer. Het ging over jeugdliefdes, afwezige vaders, gesloten ateliers en over de bus die van A naar B reed. En over een isoleercel. Ik mocht achter het mooiste spreekgestoelte staan tot nu toe, gefabriceerd uit een oude stoel. En kreeg een lekker kopje koffie, uit een fantastische kopje. Het meisje achter de bar heette Kita.

www.kopsalon.nl

Sociaal (V)aardig

2011-02-04T04:28:00.000-08:00

Zoals u weet, of niet weet, heb ik een WAjong uitkering.

Nu is het zo, dat ik in eigen tempo en naar eigen kunnen, heel wat activiteiten ontplooi. Van het meeschrijven van voorlichtingsfolders tot het begeleiden van mensen met hun boek.

Nu is het zo dat mensen mij er regelmatig op wijzen dat ik, met wat ik kan, geld kan verdienen!

Inderdaad is het zo dat ik met mijn universitaire opleiding en bijpassende skills, geld zou kunnen verdienen. Als het maar niet zo zou zijn, dat ik aanleg heb voor psychoses en ieder jaar gemiddeld twee maanden uitval.

Eigenlijk dus nogal pijnlijk, als mensen tegen me zeggen dat ik gewoon moet gaan free-lancen, columns moet gaan schrijven, een manuscriptbeoordelingsbureau beginnen, een tekstbureau beginnen, enzovoorts. Vaak ging ik er tegenin: ik ben ziek, lukt niet, kan niet, het verleden wijst uit dat, enzovoorts. Ik vind dat echter niet zulke leuke gesprekken.

Iemand gaf mij onlangs een goede tip om met dit verschijnsel om te gaan, een sociaal aardige en sociaal vaardige tip.

In plaats van uit te leggen waarom het niet kan, moet ik op mijn eigen stok blijven zitten, en zeggen:

"Vrijwillig bevalt mij heel goed, onder de huidige omstandigheden / gezien de situatie."

Ik heb hem nu al twee keer gebruikt, en hij werkt.

Kipstoof

2011-02-01T05:40:00.000-08:00

Het is tijd voor weer eens een lekker recept.
Het lukt mij niet om een plaatje in te voegen, dat komt dus nog...

Kipstoof.

Voor vier personen: neem 500 gram kipfilet, 5 grote tomaten, 2 uien, een theelepel korianderpoeder, een theelepel kaneelpoeder, een halve theelepel chilipoeder, een zakje tutti frutti (375 g),een handje noten, 100 ml water, 100 ml slagroom, theelepel bouillonpoeder

Laat de tutti frutti wellen in lauw water.
Snijd de tomaten kruislings in en leg ze even in koken water, haal daarna het velletje eraf. Snijd ze in kleine stukjes.
Pel en snipper de ui.
Bak de kipfilets bruin aan in boter of olie.

Zo. Haal de kipfilets uit de pan en leg ze even weg. In het bakvet van de kip doe je nu de ui en de kruiden. Glazig laten worden, tomaten erbij, 100 ml water erbij, theelepel bouillonpoeder erbij. Laten pruttelen. Kip in blokjes gesneden erbij doen, evenals de tutti frutti. 20 minuten laten stoven. Roer op het laatst de noten en de slagroom erdoor. Lekker met rijst & sla.

PS er moet me even iets van het hart. Dit recept is geïnspireerd op een recept wat ik vond in Boodschappen, het krantje van de supermarkt. In diezelfde Boodschappen stonden budgetrecepten. Het was heel goedkoop allemaal, bijvoorbeeld couscous met gebakken wortel en kool (of zo) en dan stond erbij: lekker met een kipkarbonade.
Tsss, zo kan ik ook een budgetrecept maken.

De rapworkshop

2011-01-29T15:45:00.000-08:00

Op de televisie is iedere woensdag Ali B. op volle toeren. Ali B. gaat met een rapper naar een Nederlandse artiest zoals Stef Bos, Bonnie st. Claire of Lenny Kuhr.

Ze bewerken een nummer van elkaar. In het geval van Lenny Kuhr maakte Ali B. met Keizer een rap-versie van De Troubadour, en Lenny Kuhr maakte een antwoord op Mama Sorry, getiteld Spijt.

Terwijl ik dit weekend alles beluisterde op Youtube gingen mijn gedachten terug naar de rapworkshop die ik ooit volgde op een cultureel festival. De workshop werd gegeven door een echte rapper, Master Surreal. Hij werd bijgestaan door wat vrienden. Eerst gaven ze ons een overzicht van de geschiedenis van de hip-hop, en daarna mochten we zelf een rap schrijven.
"En het onderwerp is FUCK, of FOK," zeiden ze.

Ik was meteen begeesterd.
"Ik heb wel een heel goed FUCK onderwerp!" riep ik. Om meteen terug te krabbelen: "Het is wel een beetje persoonlijk..."
"O, maar dat is juist goed," zei Master Surreal, "in rap hoort het persoonlijk te zijn."

Dus schreef ik een rap vol fuck en fok, vol nare cellen en donkere lange gangen, over uren vullen met lullen, over een psychiater die niet naar mij kijkt maar naar de klok toe (en dat rijmt dan op fok joe).

Aan het eind mochten we het uitvoeren, in de microfoon, terwijl een van de rappers beatboxte.

En verdraaid, niemand die ongemakkelijk keek. Ze vonden het allemaal een mooie rap.

Weg ermee

2011-01-26T04:54:00.000-08:00

foto: cdvsenioren

Het moest nodig eens gebeuren. De administratie uitzoeken. Ik heb mijn papierwinkel goed op orde, maar in de krochten van mijn appartement lagen ordners met oude zooi. Ik schoof het opruimen van deze ballast al maanden -wat zeg ik, jaren- voor me uit. Maar gisteren ben ik dan toch begonnen.

Een ordner vol paperassen over een klachtzaak tegen het Willem Arntszhuis. Twaalf jaar oud. Zo leuk om te bewaren, voor de herinnering. Weg ermee.

Een ordner vol ontslagbrieven uit psychiatrische ziekenhuizen, verpleegkundige tijdschema's, A4-tjes met behandelafspraken. Want het is zo handig om thuis je eigen dossier te hebben. Weg ermee.

Een dikke envelop vol met manisch gekrabbel. Want dat ga ik natuurlijk nog een keer lezen. Weg ermee.

Het enige wat ik bewaard heb, is een instructie van twee pagina's die mijn broer heeft opgesteld bij mijn laatste opname in 2007. Dit is een handzaam document, waarin het contact tussen verpleging en familie wordt geregeld. Kan zo mee voor de volgende keer. Als die ooit komt.

Spoorloos 24 januari: gaat dat zien

2011-01-22T15:29:00.000-08:00

foto: mooste

Op maandag 24 januari moet u naar Spoorloos kijken. En dan speciaal letten op Gaetano.

Gaetano zat onlangs bij mij in de groep bij de schrijftraining voor de PLUSminus en vertelde dat hij in het programma zat. Hij vertelde dat hij ook over zijn bipolaire stoornis (manisch-depressief) praat in de uitzending.

Dat zal ik dan aankondigen op mijn blog, zei ik.
Bij deze: kijkt u allemaal op maandag 24 januari om 21.10 naar Spoorloos.

Honing

2011-01-16T13:34:00.000-08:00

Foto: Eva the Weaver

In Harry Potter heeft professor Dumbledore een Pensieve. In de Nederlandse vertaling heet het ding een Hersenpan. Dumbledore zet zo nu en dan zijn toverstok tegen zijn hoofd en laat zijn gedachten afvloeien naar de Pensieve. Hij kan zijn gedachten op die manier rustig bekijken. Patronen en verbindingen worden helder.

Zo'n ding wil ik ook! Het lijkt me heerlijk om mijn gedachten uit mijn hoofd te laten lopen. Helaas kan ik het niet. Bij mij moeten gebeurtenissen inzinken. Dat gaat heel langzaam. Een psychologe legde het me ooit uit: mijn hoofd werkt als een honingraat. Het druppelt er langzaam in, en uiteindelijk ligt alles verwerkt in zijn eigen cel en gaat er nooit meer uit. Tegenhangers van honingraten zijn personen die van alles wat er binnenkomt aan informatie, indrukken, 90% weer snel uit hun systeem lozen.

Honingraten behoefte hebben aan rust, aan veel tijd voor zichzelf om lekker al die gebeurtenissen en indrukken te laten zakken. Krijgt een honingraat die tijd niet, dan krijgt hij hoofdpijn en een slecht humeur. Bovendien raakt hij onrustig. Honingraten doordenken de boel graag - en zolang ze niet bij een eindconclusie zijn, blijft het maar spoken.

Deze menselijke eigenschap heb ik lang heb gezien als een kenmerk van de ziekte manisch depressief. Die diagnose heb ik gekregen toen ik achttien was, en iedere nieuwe eigenschap die ik bij mezelf ontdekte, schreef ik toe aan "de ziekte". Dit stadium ben ik reeds lang voorbij (goddank!) en de psychologe heeft daar een aandeel in gehad. Zij zei namelijk dat het bij iedereen kan voorkomen: ook mensen die geen aanleg hebben voor psychoses en/of depressies, kunnen veel tijd nodig hebben voor het verwerken van indrukken. En omgekeerd geldt ook: vanwege mijn werk voor de patientenvereniging heb ik veel contact met mensen die manisch depressief zijn, en ik heb de indruk dat niet iedereen met de diagnose bipolaire stoornis een hoofd als een honingraat heeft.

Dit is vandaag mijn overdenking, u ziet als ik dan geen Pensieve kan krijgen dan schrijf ik het gewoon op :-)

Observeren kun je leren

2011-01-14T16:56:00.000-08:00

foto: Sebastiaan ter Burg

Vijf jaar geleden deed ik een schrijfcursus bij het plaatselijke kunstcentrum. Korte verhalen was het onderwerp. Van de docente moesten we het dichtbij huis houden. Dat wil zeggen: we moesten schrijven over dingen die we meemaakten.

"Maar ik maak nooit iets mee!" riep een vrouw naast me spontaan uit. De docente legde uit dat het niet over meeslepende gebeurtenissen hoefde te gaan. Het was meer een soort houding; wij moesten 'zen' de straat opgaan. Maak je hoofd leeg en kijk goed om je heen, zoiets. En dan opschrijven zonder oordeel.

Je staat in een regenbui voor een stoplicht met vijfentwintig andere fietsers. Aan de overkant staat een man die een opengeknipte Albert-Heijntas draagt als regenpak.

Of je zit in de stadsbus. En er komt een vrouw binnen met een steenrode Noorse gebreide muts op haar hoofd, een halflange steenrode gewatteerde jas met capuchon, benen in een opengewerkte panty en aan haar voeten rubberen kaplaarzen, van die hippe, met een motief van steenrode bloemetjes.

Aan zo'n observatie kun je een volledige overdenking vastknopen.

De grootmeester in het observeren en overdenken was natuurlijk Martin Bril. Helaas is hij niet meer onder ons. Hij schreef ooit een prachtig stukje over de hipster van zijn vrouw. Die had hij geobserveerd - of beter gezegd, die had hij niet geobserveerd, terwijl ze hem al een tijdje droeg. Uit dat gegeven ontspon zich een verhandeling over het huwelijksleven. Klik hier voor het stukje en laat je inspireren.

De Gunfactor

2011-01-11T09:04:00.000-08:00

Sommige mensen maken zich breed om te krijgen wat ze hebben willen. Staan op hun strepen. Verheffen hun stem. Twee euro vijftig administratiekosten om mijn oude saldo op mijn nieuwe OV-chipkaart over te zetten? Belachelijk! Hoezo krijg ik geen geld terug als ik betaal met een cadeaubon? Ik kom hier nooit meer terug! De chipautomaat in de bus is ineens buiten werking als ik uit wil checken. Verdomme! Kan er in dit land nooit eens iets foutloos worden ingevoerd?

Dan heb je de mensen met de gunfactor. Ze zijn zich er vaak zelf niet van bewust. Maar ze stralen iets zachtaardigs uit. Iets ontwapenends. Denk aan vogeltjes die net uit het ei zijn gekropen. Mensen met de gunfactor verheffen nooit met irritatie hun stem. Die hebben iets van verwondering over zich hangen. Administratiekosten? Geen geld terug? Doet de chipautomaat het niet? Ze wachten rustig af.

En zie: de administratiekosten worden niet gerekend. Ze krijgen die paar euro's van hun cadeaubon terug. De buschauffeur zet de bus aan de kant en wacht zeven minuten tot het apparaat gereset is.
Dank u wel, zegt de persoon met de gunfactor. Niet met zo'n nepglimlach. Maar echt gemeend. En iedereen gaat met een goed gevoel zijns weegs.

Foto

Ervaringswijzer

2011-01-09T16:04:00.000-08:00

afbeelding Karin Ramaker

Ervaringen delen. Wat mij betreft, een belangrijke methode om zware psychische problemen hanteerbaar te maken. Ervaringen delen levert in de eerste plaats herkenning op, een zucht van verlichting: ik ben niet de enige. In de tweede plaats, biedt de informatie die je van lotgenoten krijgt een goede aanvulling op die van je dokter. En in de derde plaats, zijn lotgenoten niet alleen deskundig wat betreft het medische verhaal, maar ook wat betreft het maatschappelijk/sociale verhaal, wat bij een chronische psychiatrische aandoening minstens zo belangrijk is.

De schat aan ervaringskennis wordt op allerlei manieren gesystematiseerd. Ik noem hier twee recente initiatieven.

De website Ervaringswijzer (voorheen Netclienten) die biedt informatie over werken, wonen, hulpverlening en vrijetijdsbesteding. De site is nu nog voornamelijk gericht op Amsterdam, maar wordt de komende twee jaar uitgebreid over het hele land.

Goed Bezig! een boek van Annemarie Kolenberg, biedt veertien diepte-interviews met jongeren met psychische problemen over opleiding en werk. Het boek staat online (hulde!) Klik hier

Overigens is dit blog Zin en Waanzin ooit ontstaan in overleg met de medewerkers van Ervaringswijzer, waarvoor mijn dank.

Hoe eet ik goedkoop gezond

2011-01-06T17:32:00.000-08:00

Foto: Rasbak

Al surfend stuitte ik op de site Hoedoe Het woord zegt het al. Op deze site leer je hoe je dingen doet. Hoe breng ik een roman uit? Hoe ding ik af? Hoe doe ik de zonnegroet? Erg grappig om eens te kijken. Er staan ook onderwerpen op waar ze nog schrijvers voor zoeken. Een van die onderwerpen is: hoe eet ik goedkoop gezond.

Helemaal leuk, ik besloot erover te gaan denken. En al denkend alvast mee te schrijven met mijn gedachten :-)

Daar komt ie

Hoe eet ik goedkoop gezond?

Nodig: een goed keukenmes, organisatorisch vermogen

Gooi zo min mogelijk weg
Goedkoop gezond eten, vraagt om wat planning. We gooien veel te veel eten weg met zijn allen, dit is niet alleen zonde van het eten, maar ook van het geld. Dus: voordat je boodschappen gaat doen, kijk je wat je nog in je kastjes en je koelkast hebt staan. Maak restjes op of vries ze in (indien mogelijk).

Eet groente en fruit van het seizoen
Een handig overzicht staat bijvoorbeeld hier Groente van het seizoen betekent, dat deze groenten in Nederland groeien in dat jaargetijde en dat het dus niet hoeft te worden ingevlogen. Het is dus niet alleen goedkoper maar ook beter voor het milieu.

Snijd je groente zelf
Dit is bijna altijd voordeliger dan dat je een zakje koopt, en zelf vind ik het ook lekkerder trouwens.

Kook met basisvoedsel
Dit is misschien wel mijn beste tip. Bekwaam jezelf in het verwerken van aardappels, tomaten, winterwortels, kool, en dat soort dingen. Met kruiden en goede combinaties kom je een heel eind.

Zoek de juiste winkel
Wie dit blog volgt, weet dat ik dol ben op de Turkse groenteboer. Zowel het assortiment als de prijsstelling zijn erg fijn. Ik denk dat iedereen die er op let, wel wat adresjes kan ontwikkelen.

Nog wat tips
Kweek je eigen kruiden
Drink water en thee in plaats van sappen en frisdrank.

Niet doen
Eten afhalen of laten bezorgen

En dan nog een recept met basisvoedsel.

American Coleslaw
Snijd een winterwortel en een halve spitskool in kleine stukjes. Maak een dressing van ketchup, mayonaise en een beetje azijn en meng dit erdoor. Mmm!

Ons favoriete toetje

2011-01-04T15:14:00.000-08:00

En vooruit, nog maar een recept.

Het is Ons Favoriete Toetje.Van mijn zus en mij.

Nodig: fruit. Dus (voor 4 personen) 4 appels, of 4 peren, maar met aardbeien of pruimen of bramen gaat het ook. En verder roomboter, bloem, suiker en muesli. Van ongeveer 50 gram roomboter, bloem, een beetje suiker en muesli maak je een kruimeldeeg. Het gaat eigenlijk zo, dat je net zo veel bloem en suiker en muesli door de boter kneedt dat het kruimelig wordt. Voor suiker gebruik je kristal- riet of basterdsuiker. Kortom het wordt altijd wel wat met dit toetje en daarom is het Onze Favoriet.

Doe het fruit in een ovenschaal en strooi het kruimeldeeg erover. Twintig minuten in een voorverwarmde oven (200 graden) -terwijl je het hoofdgerecht eet zeg maar- en dan is het klaar. Lekker met yoghurt, of ijs, of vanillevla.

Eenvoudig maar voedzaam

2011-01-04T08:07:00.000-08:00

Vandaag heb ik een nieuw depressie-recept. Het is supersimpel.

Voor twee personen heb je nodig: een pot witte bonen, een chorizoworstje van +/- 250 gram, een prei en een paprika.

Snijd de prei en de paprika in stukjes.
Snijd de chorizoworst in stukjes en bak op een laag pitje een beetje uit.
Prei en paprika meebakken.
Witte bonen erbij. Doorwarmen. Klaar. Lekker! Happy New Year!

Ook in 2011 blijven de recepten welkom.

De gouden tip?

2010-12-29T12:05:00.000-08:00

Zooooo! Kerst is weer voorbij. De eerste dag de familie en de tweede dag de schoonfamilie. Het is vandaag vijfde kerstdag, en ik ben nu pas weer in mijn ritme.

Anyway. Morgen een Zeer Belangrijke Verjaardag, overmorgen een Oud&Nieuw feest onder de Dom, en dan kunnen we allemaal weer terug naar normaal.
Jahaa, ik vind het supergezellig! Maar wel vermoeiend.

Mijn goede voornemen voor 2011 is, om mijn nieuwe boek te voltooien. En ook om een paar leuke verhalen te maken voor de verhalenbundel van Tobi Vroegh.

Dan nu over naar de gouden tip. Misschien heb jij hem wel voor me. Vandaag heb ik namelijk moussaka gemaakt, maar ik krijg de aubergines nooit goed. Wat doet een mens met de aubergines, dat ze lekker zacht worden? Moet je echt de plakken bestrooien met zout en met iets zwaars erop in een vergiet laten uitlekken? Kan het ook minder omslachtig? Hoe lang bak je die plakken voor? Wie o wie heeft voor mij op de valreep van 2010, een oplossing?

Superwoman

2010-12-21T05:18:00.000-08:00

Enige tijd terug beloofde ik terug te komen op Tweespalt, het boek van van Syberthe Langedijk.

Anna-Bregt, het alter ego van Syberthe, is een alleenstaande vrouw van rond de veertig met een schoolgaande dochter. Het eerste wat ze ons in het boek vertelt is dat ze haar baan heeft opgezegd. Immers, in haar woonwijk staat een kerk te koop. Daar wil zij een megaproject beginnen, Het Kloppend Hart geheten. Tegelijkertijd voelt ze dat ze niet zichzelf is. Zij bezoekt een psychiater, die een aandachtstekortstoornis vaststelt, met hyperactiviteit. Dat klopt niet helemaal. Anna-Bregt ontwikkelt langzaam maar zeker een manische psychose. Dat loopt uit in een opname, waarna een depressie volgt en opnieuw een manie, een stabiele periode, weer een manie, een nog maar een manie erachteraan.

Voor mij ligt, kortom, een klassiek bipolair ervaringsverhaal. Zeer aan te raden als je zelf een bipolaire stoornis hebt, of als je iemand kent die het heeft. Syberthe Langedijk beschrijft bloemrijk de manie, met de mooie aanduiding hiep hyper hypst hoera bijvoorbeeld, en geeft ook goed inzicht in de depressie. Het meeste bleef mij bij, een scene waarin Anna-Bregt met haar nieuwe vriend en haar dochter in de Kerstvakantie een weekje naar Terschelling gaat. Terwijl vriend en dochter zich vermaken in het huisje, vertrekt Anna-Bregt naar het café om te schrijven. Te onrustig om gezellig te zijn. Ze bemoeit zich die week nauwelijks met haar gezelschap. Terwijl ze op de boot terug wachten, koopt Anna-Bregt in de souvenirwinkel een joekel van een tuinkabouter, en een grote witte knuffelzeehond voor haar dochter. Het is het impulsieve egocentrische manische gedrag ten top, scherp afgezet tegen de wens een knus gezinnetje te zijn.

Maar dit boek is veel meer dan een verhaal over stemmingswisselingen, en vandaar dat ik Superwoman bovenin dit blog heb geplakt. Het is het eigentijds verhaal van een strijdende vrouw. Van haar zoektocht naar de ware Jacob. Van haar zorg voor haar dochter. De dochter die zo belangrijk is, dat er één hoofdstuk uit het perspectief van de dochter is geschreven. Het is het verhaal van vriendinnen die steunen door dik en dun. Tweespalt is het leven zelf. Lezen!!

Syberthe Langedijk, Tweespalt, €18,90 ISBN 9789089730381

Denkend aan Holland

2010-12-20T14:23:00.000-08:00

Mijn eerste keer

2010-12-18T07:06:00.000-08:00

Er is een eerste keer geweest dat ik mijn naam in druk zag verschijnen. Ik was acht. Ik had een verhaal ingestuurd naar een gereformeerd jeugdtijdschrift. Het werd geplaatst, en ik kreeg als beloning een verantwoord christelijk jeugdboek.

Dertig jaar en vele publicaties later. In diverse rollen heb ik deelgenomen aan de geschreven media. Als schrijver, blogger, recensent, interviewer, redacteur, eindredacteur, corrector, en ingezonden brievenschrijver.

Maar nog nooit schreef ik een gastblog.

Waar? Wie? Wat? Houdt u Marsmania dit weekend in de gaten.

Spychiatrie

2010-12-16T03:46:00.000-08:00

Foto: erfgoed belgie

Zoals jullie weten, of niet weten, heb ik een turbulent verleden in de psychiatrie.

Vroeger, toen ik nog jong en verwachtingsvol was, zei ik: Jullie begrijpen mij niet! Jullie behandelen mij helemaal verkeerd! en de psychiatrie, bij monde van dokter Kwelder, zei: Maar jij bent ook zo moeilijk als je manisch bent! Jij bent een veel te kritische patient!

Ergens rond mijn dertigste leerde ik dat medewerkers in de psychiatrie mensen zijn, werknemers, zeg maar. Met goede en slechte dagen, en de een heeft meer talent dan de ander. Dat maakte dat ik meer onderuitzakte in mijn stoel en niet iedere fout of misverstand meer toeschreef aan 'het systeem' maar aan de mens tegenover mij, die ook maar zijn best deed.

Tegenwoordig, ik ben ouder, wijzer, milder, meer realistisch, zegt mijn psychiater dokter Blok tegen mij: Patienten worden soms ook heel slecht begeleid na een opname. Waarop ik zeg: Ja, maar ik nam in die tijd ook niks meer aan, van niemand. Hij zegt: We weten eigenlijk heel weinig. Ik zeg: Ja, psychische ziektes zijn gewoon moeilijk.

Recept Zure Salade voor bij de Stamppot

2010-12-14T14:38:00.000-08:00

Voor de volledigheid, volgt hier het recept voor de zure salade als bijgerecht bij stamppot.

1/2 stronk bleekselderij
1/2 potje gedroogde tomaten in olie
1/2 potje geroosterde paprika
1/2 potje kappertjes
4 augurken
olijfolie
azijn

Snijd de bleekselderij, de gedroogde tomaat, geroosterde paprika, en augurken in kleine stukjes. Meng met de kappertjes en maak aan met een scheutje olijfolie en een scheutje azijn.

Ik kan me voorstellen dat deze salade ook lekker is met andere soorten zuur erdoor. Dus bijvoorbeeld zilveruitjes, of atjar.

Eet smakelijk!

Stamppot met salade

2010-12-14T12:15:00.000-08:00

U hebt dit wiel vast al uitgevonden. Maar zelf heb ik het gisteren pas voor het eerst in mijn leven gemaakt: stamppot met salade. Het kwam zo. Ik had een spitskooltje gekocht en gehakt, want we hadden nog veel aardappels dus koolstamppot leek me wel lekker. Maar we hadden ook nog allerlei aangebroken potjes met gedroogde tomaat, kappertjes, geroosterde paprika en dat moest eigenlijk ook op. Dus werd het menu koolstamppot met gehakt, met een salade van bleekselderij en de inhoud van de bovenstaande potjes, en het was heel lekker... ik ga ook eens een 'zure salade' bij de boerenkool proberen.

Live op Twitter met de VMDB

2010-12-11T09:51:00.000-08:00

@AlettevB

Alette van Bentum

Lezing over mind & body door Dr. A. Honig #vmdb

8 hours ago via Twitter for Android Favorite Reply Delete

Daar zaten we dan, in de theaterzaal van Cultureel Centrum de Musketon in Utrecht, te luisteren naar de voordracht van psychiater Adriaan Honig over de relatie tussen psychische problemen en lichamelijke gezondheid.

Uit gewoonte trok ik mijn HTC Desire uit mijn tas, om mijn 30 volgers op Twitter mee te delen dat de lezing begon. Toen dacht ik, maar waarom zend ik die hele lezing niet de wereld in? Ik vind het prettig om mee te schrijven. En dus heb ik het betoog weergegeven in vijftien tweets (twitterberichten) van 140 tekens.

En verdraaid, tenminste 1 persoon pikte deze live-uitzending op.

De volgende bijeenkomst, in maart, doe ik het opnieuw. Dan zal ik het van tevoren aankondigen.

I love 2.0

http://twitter.com/Alettevb

Veganistisch recept

2010-12-10T10:24:00.000-08:00

Foto: Flats

Pas toen we aan tafel zaten, realiseerde ik me dat onze maaltijd veganistisch was, en zoutloos.

Komt-ie, voor alle zoutloze veganisten.

Marokkaanse groenteschotel

Strooi couscous in een schaal en giet er kokend water over. Laten wellen.

Bak bosui, wortel-in-plakjes, een groene paprika fijngesneden, en een prei in ringen, met wat fijngesneden knoflook in een wok. Als het naar je zin gebakken is, voeg toe een handvol gewelde gedroogde pruimen, een handvol ontpitte dadels, en kruid met citroenrasp en kaneel. Goed doorwarmen. Roer er op het laatst twee eetlepels fijngesneden koriander door. Yum!